Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Yaratıcı olmak için kuşatılmamışlık duygusuna sahip olmak gerekir.

Doğayı yorumlamak onu geliştirmek değildir; onu dışarı çekmek; onunla duygusal bir ilişkiye sahip olmak.

Kuşların özgürlüğü bana hakarettir.

Şarkılar güzelmiş, ses güzelmiş... Bunlar başarılı olmanın ana etmenleri değildir. Yorum güzel değilse başarılı olmanın olanağı yoktur. Yorumun güzel olmasının tek nedeni ise duyulan heyecandır.

Vay canına! Bak aslan karınca yarı ölmüş bir sineği sürüklüyor. Sürükle kardeşim, sürükle! İnat etmesine bakma. Hayvan olarak durumundan faydalan. Sen acıma duygusunu duymayabilirsin, buna hakkın vardır. Bizim gibi duygularını ayaklar altına almıyorsun.

Resim konusunda amatör olarak kalmayı sürdürmeyi seçebilirim, orası benim saçmaladığım bir alan olarak kalabilir bilemiyorum.

Doğayı geliştiren araçlarda, doğanın kendi yarattığı araçlardır ancak; doğaya katkıda bulunduğunu söylediğiniz sanat da, doğanın kendi yarattığı bir sanattır.

Yolculuğun ruhu özgürlük, mükemmel özgürlük, düşünmek, hissetmek, beğenilmek üzere yapmaktır.

Müzik, zamanı sindirmek için sahip olduğumuz en iyi araçtır.

İnsan ressamların değil, doğanın dilini dinlemeli; varlıkların hissettirdikleri resimlerin hissettirdiklerinden çok daha önemlidir.

...dine...çok büyük ihtiyacım olduğu zaman, dışarıya çıkıp yıldızları boyarım.

İnsanları sevmekten daha gerçekten sanatsal bir şey olmadığını düşünüyorum.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Gerçek ve kurgu arasındaki fark? Kurgu hissettirmek zorundadır.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Aman ne güzel! Artık güneşe günaydın diyorum, devlete iyi geceler!

Özgür olamayışın ortasında özgürlük benzeri bir şeyi dile getirir sanat.

Doğa, dilsiz hayvanlara bile özgürlük vermişir.

İnsan, doğası gereği baskıya karşı gelir.