Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Hayat bize onu nasıl yaşamamız gerektiğini öğretmez. Hikayeler, tecrübelerimizi masallardan Tolstoy’un Savaş ve Barış romanına uzanan geniş bir yelpazede komik, trajik gibi kategorilere göre örgütler. Hayatın ne olduğunu, seçimlerimizin ve eylemlerimizin sonuçlarının ne olabileceğini hikayelerden öğreniriz.

Çok kaybettim ve çok öğrendim.

Öğrendiğiniz azıcık şeyin başka yerde faydasını göreceksiniz mutlaka! Hiçbir tecrübe boşa gitmez!

Atasözü hayatımızda doğrulanana kadar atasözü değildir.

Acı, en iyi öğretmendir.

Sevmeyi, sadece severek öğrenebiliriz.

Yaşam, hemen her gün eğitiyor insanı.

Aşk da öğrenilir.

Tecrübe acımasız bir öğretmen olabilir. Ama öğrenirsin. Hem de öyle bir öğrenirsin ki!

Elbette acı çekerek insan çok şey öğrenir. Ne yazık ki, acı çekmek öğrendiklerimizden yararlanacak güç bırakmaz bizde. Bir şeyi sadece bilmek, hiçten de az bir şeydir.

Yeterince uzun yaşarsan, hatalar yaparsın. Ama onlardan (hatalarından) öğrenirsen, daha iyi bir insan olursun.

Biz evvela kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker manâlarını.

Bir kaşık bozuk yemek bütün tencereyi bozar.

Açlık yemekle, bilgisizlik okumakla giderilir.

Yemekten sonra dinlenmeli veya bin adım atılmalı.

Yaşamak için ye, yemek için yaşama.

Yemek Gimkang Dağı'ndan bile önceliklidir.

Zaferler kadar yenilgiler de efsanedir tarihte. Mağlubiyet, kimine göre gâlibiyetten bir adım öte. Yenilgiler savaşa zorlasa da fikri ve fiilleri, yanılgılarla mağlup olur morâl askerleri. Vurduğu yerde zakkum biten adamdan dinle nükteyi. İşte o zaman yersin esaslı yıkıcı tekmeyi. Hislerin dökülür, ellerin bak boş kalır, mini mini bir kuş konar donar donar kıçı açıkta kalır.

Aslında ilk çağdan çok, blu çağı beni ilgilendirendi. Lisede rehine dönemi geçirdim. İlk sigarayla merhabalaşmamda kendimi kabile reisi sanmıştım. Arkadaşım bir canavarmış, maalesef çok geç anladım. Çakmak onun ellerindeydi.