Muhtemelen, bir yazara verilebilecek bundan daha önemli bir tavsiye yoktur: Sana, büyük bir kıvanç vermeyen tek satır bile yazma.

Kör ve yalnız bir adam yazmaktan başka ne yapabilir ki?

Yazmak fahişelik gibidir. Önce zevk, sonra birkaç dost, nihayet para için yapılır.

On altı yaşımdayken birdenbire sözcüklerin salt tadını, başka deyişle, sözcüklerin sesleriyle çağrışımlarını keşfettim … Para kazanmak gereksinimini bir yana bırakırsak, düzyazı için gerekli olan en az dört ana yazma nedeni (salt bencillik, estetik merak, tarihsel dürtü, siyasal amaç) olduğunu sanıyorum. Bunlar her yazarda değişik ölçülerde bulunur ve bu oranlar yazarın içinde yaşadığı çevreye göre zaman zaman değişir.

Yazmak bir yıkım ve ardından gelen devrimdir.

Sanat … Benim kendimi tedavi etme yöntemim sanat . Yalnız yazmak, bestelemek değil, okumak, hep okumak, dünyanın büyük beyinlerine sırtımı yaslamak…

Yazarlık, yazmak: uydurmak değil seçmektir.

Gelecek nasıl gelecek? Gelecek patır patır bağırıyor nasıl geleceğini.

Bir yazarın içinde daima iki kişi olmalıdır: Yazar ve eleştirmen.

İyi havalarda, kötü havaları da düşün.

Sonunda, yazara kendi yazılarında bile yaşanacak yer kalmamıştır.

Sadece şimdiyi değil, aynı zamanda gelecekteki gelişmeleri de açık bir şekilde öngörebilen bir kimse bilgiye sahiptir.

Tıpkı bedenindeki kusurlar ve sakatlıkları göstererek sempati uyandırmaya çalışan dilenciler gibi, kalplerindeki derin üzüntüleri ortaya koyarak ilgi çekmeye çalışan yazarlar vardır.

Gerçekçilik yazarın kalbini kırabilir.

Okuduklarından daha fazla yazan bir kişi ile sohbet etmeyi asla arzu etmem.

Yazmasam deli olacaktım.

Yazarda gözyaşı yoksa, okuyucuda da gözyaşı olmaz. Yazarda sürpriz yoksa, okuyucuda da sürpriz olmayacaktır.

Evet, yazmak zorundaydım, yoksa çıldıracaktım!

Yazmak ruhun geometrisidir.

Yazarken yalnızım.