Sanattan anlamayan kişi konuşur. Sanatçı konuşmaz, eseri konuşur.

Yazmak bir yıkım ve ardından gelen devrimdir.

Yalnızca eserlerime ve olağanüstü dinleyicime güveniyorum.

Bana gelince, ortaya esaslı bir eser koymadan sanatkârlık hülyasına kapılmam bile! Edebiyatımızın şiarı, "Çok laf, az eser!"dir. Ben şimdilik bu şiarı bozmaya çalışıyorum. Ağustos böceği gibi öterek yan gelmekten ise karınca gibi çalışmak daha iyi değil mi? Şimdiye kadar öttüğümüz elverdi. Biraz da iş yapalım ki çorak edebiyatımız şenlensin. Değil mi?

Sanat … Benim kendimi tedavi etme yöntemim sanat . Yalnız yazmak, bestelemek değil, okumak, hep okumak, dünyanın büyük beyinlerine sırtımı yaslamak…

Yazarlık, yazmak: uydurmak değil seçmektir.

Yapıt kavranan fikrin bıraktığı izdir.

Yapıt kavranan fikrin bıraktığı izdir.

Eserlerime yüreğimi ve ruhumu harcıyorum, ve bunu yapınca aklımı kaybettim.

Namaz kılanın diğer mübah dünyevi amelleri, güzel bir niyet ile ibadet hükmünü alır.

Evet, yazmak zorundaydım, yoksa çıldıracaktım!

Yazmak ruhun geometrisidir.

Büyük bir yalnızlık olmadan, ciddi bir eser verilemez.

Her zaman yazabileceğimi hiçbir zaman yazmam.

Yazmak, geleceği görmektir.

Buralarda kimseler okumuyormuş gibi yazmanın riskleri var, bir nevi delilik bu ama birine aniden ulaşıyor sözün: Odasının ta içine. Tam da ortasına kalbinin. Ne büyülü...

Ben dehamı yaşamıma, yeteneğimi yapıtlarıma yansıttım.

Yazar ağzını kapamalıdır ki eseri kendininkini açsın.

Bir şey sunuyorsunuz elbette konuşulacak, elbette eleştirileceksiniz.

Yazmak, gizemli, tutkulu ama çoğu kez yorucu bir serüvendir; bu yüzden aşka benzer.