Bence önce insan, daha sonra uyruk olmalı ve yasaya değil adalete saygıyı esas almalıyız.

Adalet, vicdanımız ile yasa arasında bir yerde duruyor. bu nedenle yasa adaleti sağlamada tek başına yeterli olamaz.

Adalet kanunlarda bulunmaz. O vicdanımızın içerisindedir.

Sadece birkaç tane yasaları vardır, çünkü fazla yasaya ihtiyaç duymazlar. Ciltler dolusu yorumlu ve açıklamalı yasası olan diğer ülkeleri ayıplarlar; onlara göre insanları kimsenin okuyamayacağı kadar karmaşık yasalara uymaya zorlamak mantıksızdır.

Ne kadar yüksekte olursan ol, yasalar senden de yüksektir.

Benim düşündüğüm af katillerin affı değil, garibanların affıydı.

Yasa, adalet duygusunu geliştireceği yerde bozdu.

Yasaları taşlar ve mermerler üstüne değil, bütün insanların, hatta bu yasaları unutan köle ile yadsıyan zorba da dahil olmak üzere, bütün insanların yüreğinde yazılı bulunan sonsuz adaletin egemenliğidir.

Doğanın yasalarına aykırı olan tüm insani yasalar ancak küçümsenmeyi hak ederler.

Ne kadar çok kanun, o kadar az adalet.

Eğer yasalara saygı gösterilmesini istiyorsak, önce saygı duyulacak yasalar yapılması lazımdır.

Suç bulaşıcıdır ... eğer hükümet bir hukukçu haline gelirse, yasaya saygısızlık doğurur.

Yasaya saygı duymayı arzu edersek, önce yasayı saygın hale getirmeliyiz.

Mevcut yasalar hukuku temsil etmez.

Yasa kalkanı altında ve adalet adına işlenenden daha büyük bir tiranlık yoktur.

İyi yasalar daha iyisini getirirler; kötü olanlarsa daha kötülerini.

Hayatta yargıçlar da kusurlarla doludur, tıpkı diğer insanlar gibi. Gönüllerin gizli kıpırtılarına sağır ve kör kalırlar.

İnsan adaleti ne belirsiz ve güvenilmez şeymiş.

Yasa yoksa ne suç vardır ne ceza.

Bütün bu kitaplar bana ne öğretir bilir misiniz? Yasa başka şey, hak, adalet başka şey.