Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Yalnızlık, yaşamda bir an Hep yeniden başlayan Dışından anlaşılmaz Ya da kocaman bir yalan Kovdukça kovalayan Paylaşılmaz Bir düşün’de beni sana ayıran Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Az yalan söylenmez; yalan söyleyen her yalanı söyler!

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?

Dini yalanlardan nefret ederim. Hepsi koca bir yalan. Çok büyük bir nefretim var. Bu nevrotik bir şey değil, dinin sefil kaydı. Bundan bahsetmek bile istemiyorum.

Ne kaldı geriye kendime dair söylediklerimden, Sahte hazineler sakladım boş dolaplarda.

Kişinin yalnızlığı sevebilmesi için arkasında içine güven verebilecek hatıraları olması gerekir.

Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Ben ne kimseye güvenirim, ne de kimsenin bana güvenmesini beklerim.

Bir katilin yazgısıyla, ücretini alacak cellattan başka kim ilgilenebilirdi ki?

Hiçbir zaman yalan söylemezler, küçük bir uydurma değil, kısmi bir gerçek değildir, ya da herhangi bir kaba gerçek dışı ifade. Hiç yalan yok, bu yüzden saklayacak hiçbir şeyleri yok. Onlar akıllarını açık tutmaktan korkmayan bir grup insan.

Uçakta senin yanındayken, tehlikeden korkmuyorum artık. İnsan tek başına ölür ancak.

Her şey yalan tıpkı tükenen bir kaleme tükenmez dedikleri gibi...

Kimseye güvenmem, kendime bile!

Düşmanın kuşkudur.

Tereddüt, itimadın kendisine kardeş olduğunu bilemeyecek kadar yalnızdır.

Seni anlıyorum demek büyük bir yalandır. Kocaman bir yalan. Kimse kimseyi anlayamaz ve tanıyamaz dünyada.

Bana bir yalancı göster, sana bir hırsız göstereyim.

Yalancının cezası kimsenin kendisine inanmayışı değil, asıl kendisinin kimseye inanmayışıdır.