Hayat her şeydir. Hayat Tanrı’dır.

Şeytan, Tanrının mastır halidir.

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

İnsanlık, Tanrı'nın ne olması gerektiğine dair bir köpek düşüdür.

Ne de olsa Tanrıların bulunduğu her yerde Şeytan da vardır!

Defalarca söylediğim gibi bana göre kişileşmiş bir Tanrı çocukça bir şey. Beni bir agnostik olarak adlandırabilirsin... Ben, kendi var oluşumuzu ve doğayı kavrayarak anlamayabilmemiz hususundaki zayıflığımızla uyumlu tevazulu bir tutum almayı tercih ediyorum.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Eğer Tanrı var olmasaydı, onu icat etmek gerekirdi.

Kadını güzel yapan Tanrı, sevimli yapan ise şeytandır.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?

Tanrı varoluştur.

Hayat her şeydir. Hayat Tanrı’dır.

Tanrı'nın varlığını bile büyük bir cesaretle sorgulayın.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Zaman, olmayan ama olması zorunlu olan o yüzden olduğu varsayılandır.

Yeryüzünde her şey nasılsa doğru olan da odur.

Maddenin hem var hem yok olduğunu elektronlar yörünge atlarken anlarız, oradan oraya kaybolup ortaya çıkarak zıplar onlar, protonlar ise küçük bir alana hapsoldukları için yok oluşları tespit edilemeyecek kadar kısa sürede olur. İnsanın yalancı ve fani olması dahil var olan her şeyin neden ikili ve geçici yapıda olduğunun açıklaması budur.