Kıskançlık ateşi, saldırışlarını, sarışlarını ve kemirişlerini senelerce unuttum sandığı kıskançlık ateşleri ihtiyar kızın bütün benliğini yeniden almış, tamamıyla kaplayıp sarmıştı.

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.

Unutanlar, unutanlar

Ben eski bir çocuğum.

Yarın uyandığımda, ya da uyandığımı sandığımda bugün hakkında ne diyeceğim?

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Geçmiş gibi görünen ne varsa hepsi içimde.

Düne geri dönemem, çünkü o zaman bir başkasıydım ben.

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Unutacak kadar eskide ve galibada kaldı hepsi.

Rüya... Kayıp bellek.

Hiçbir şeyi kolay kolay unutmam. Benim trajedim de bu.

Yarayı yeniden deşmek, ıstıraba yeni bir ıstırap eklemek neye yarar?

Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar.

Biliyorsun. Herşeyi yok edemem, Anlamıyorsun. Geçmiş silinmiyor.

Senaryo benim için oyunculuktan öte bir şey. Yaşadıklarımı hızla yazmam gerektiğini düşünüyorum. Öyle bir telaştayım. Bir yerden sonra insan hafızası zayıflıyor. Bugünü değil geçmişi kâğıda döküyorum. Bugün çok rutin geliyor. Çocukluğum, gençliğim, ilk gençlik yıllarım çok daha canlı nedense. İnsan 40’ına kadar yaşamalı, sonra yazmalı. Biraz böyle oluyor.

Affederim ama unutmam demek; Affetmeyeceğim demenin başka bir şeklidir.

Umut geleceği hatırlama, mutluluk geçmişi unutma sanatıdır.

Unutmak sana göre bir şey değil.

Nitekim deniz de bağrına atılan taşı unutur ama o taş yine oradadır ve oradan bir daha çıkmaz.