Üç bin yılın hesabını görmeyen karanlıkta yolunu bulamaz, körü körüne yaşar ancak!

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Bilgelik dediğimiz şey, geçmiş çağların tüm bilgeliğinin sonucudur.

Kendi doğumundan önce olanları bilmeyen, sürekli çocuk kalmaya mahkumdur.

Bugünü anlamak için geçmişi bilmeniz gerekir.

Geçmiş geleceğe ışık tutmuyorsa, akıl karanlıklar içinde yürümeye başlamış demektir.

Türkler uğrayabileceği bütün aldatmacalara uğradı. Son ocaktayız. Artık her Türk tüttürülmesi gereken son ocakta bulunduğu bilincine ermelidir.

Geçmiş, belki de, aslında daha açığa çıkarılmamıştır.

Türk hiç geriye gitmez, Türk irtica'ı bilmez, Lâkin büyük kalbinden altun devri silmez!

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Deli deliliğinde diretirse, bilge olur çıkar.

Geçmişi tarihsel olarak dile getirmek, o geçmişi "gerçekte nasıl olduysa, öyle" bilmek değildir. Buna karşılık, bir tehlike anında parlayıverdiği konumuyla, bir anıyı ele geçirmek demektir.

Novalis demiştir ki; Düşümüzde düş gördüğümüzü görmeye başlayınca uyanma zamanı yakındır.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Kıyıya vurmadıkları sürece, balıklar suyun farkında değildirler.

Geleceğin hayallerini geçmişin tarihinden daha çok seviyorum.

Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

Düşünce, bir sabah kaçırılmış olanın anısıyla uyandırılmayı bekler - ve böylece öğretiye dönüşmeyi.

Yakın geçmiş her zaman felaketlerden artakalmış bir yıkıntı olarak görünür bize.

Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio'da okudum: Yaşanan an da anı olacak.