Varsayımlar, zihnin savaş alanıdır.

Gerçek savaş, asla kitaplardan içeriye adımını atamayacaktır.

Asıl savaş asla kitaplarda yer almaz.

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

Tek bir doğru vardır ve yanlışın olasılıkları sonsuzdur.

Kendi kendini bile anlamayan düşünceler, sadece onlar gerçektir.

Düşünmekte tatlı bir yaşam yoktur.

Saf mantıksal düşünce, dünyayı anlamamız için yeterli değildir. Gerçeğe ilişkin tüm bilgiler deneyimle başlar, deneyimle biter.

Din, felsefeye karşı daima dişlerini göstermiştir.

Doğru, gerekliğin bir kopyası değildir ama, bilim ve insanlığın binlerce yıllık deneyimi göstermektedir ki, doğru nesneldir. Doğru, nesnel olarak var olan dünyayı yansıtır ve içeriği, kişinin bilincine bağlı değildir.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Gerçek yaşam, sanat ve düşüncedir. Yaşamaya değer tek şey hayal gücüdür.

Orta Çağ boyunca din genellikle sanatı kullanabiliyordu. Ancak bugün sanat, dini kullanabilen tek şeyle ilgilidir ve din adamları bizi asla affetmeyecektir.

Tarih bir şey öğretiyorsa, o da tatsız gerçekler karşısında kendini kandırmanın aptallık olduğunu öğretir.

Bir kanat ucunuzdan diğerine kadar tüm bedeniniz, düşüncelerinizden başka bir şey değil.

Hayat, insanın sabahtan akşama kadar düşündüklerinden ibarettir.

Tarihe bayılırım, fakat hangi tarihe? Saklanan mı, ortadaki yalan olan mı?

Eğer olur da tarih benim ve hükûmetimin yaptığı hizmetleri değil, benden önceki egoistlerin yaptıkları zorbalıkları överse, bilin ki tarih hâlâ gerçek değil, hiçbir zaman olmadığı gibi...

Tarih, üzerinde herkesin anlaştığı bir yalandır.

Entelektüel çaba ve uğraş her zaman tarihin önündedir. Tarih çoğu zaman bu entelektüel çaba ve uğraşın boyutu, derinliği ve gücüne göre biçim alır.