Tarih, tekerrür etmez ama kafiye yapar.

Tarihimizin en acı yanlarından biri, kendini ne kadar tekrar ettiğidir.

Hayattan ders alsaydık tarih tekerrürden ibaret olmazdı ama ne yazık ki biz hafıza kaybı yaşayan bir toplumuz.

Tarih yinelenmez, yenilenir...

Tarihin, eskimiş yeninde daima birkaç tane numarası bulunur. Ne de olsa uzun süredir buralardadır.

Gelecek çağlar için bu çağın aptallıkları, bilgelikleri kadar önemlidir.

Geleceğin en iyi habercisi geçmiştir.

Tarih bir şey öğretiyorsa, o da tatsız gerçekler karşısında kendini kandırmanın aptallık olduğunu öğretir.

Geçmişi öğrenmemiz gerektir, geçmişi öğrenmeden bugünü de anlayamayız.

Kendi doğumundan önce olanları bilmeyen, sürekli çocuk kalmaya mahkumdur.

İnsanlar cadılardan korkar, ve kadınları yakarlar.

Tarih, kaçınılabilecek şeylerin toplamıdır.

En büyük icatlar hep cehalet dönemlerinde ortaya çıkmıştır, tıpkı pusula, barut ve matbaa gibi; ve hep en vasat ulusun eseridir: Almanların.

Tarih iyi dersler çıkarılması mümkün olan bazı gerçekler içerir.

Tarihteki hatalardan ders almayanlar ayni hataları tekrarlamaya mahkumdur.

Geçmişi hatırlayamayanlar, onu bir kere daha yaşamak zorunda kalırlar.

Tarihten aldığımız ders, tarihten ders almadığımızdır.

Tarihten beri barbarlığın gölgesi medeniyet çağını karartmıştır ve medeniyet, cehalet ve barbarlığın varlığını koruduğu zamanda serpilmiştir.

Tarih, eserlerini iki defa oynarmış: Önce trajedi, sonra komedi olarak. Roma’nın kazları heybetli bir trajedinin kahramanıydılar, bizimkiler tatsız bir komedinin aktörleri.

Tarihten öğrenebileceğimiz tek şey, insanların asla tarihten hiçbir şey öğrenemeyeceğidir.