Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

Bilesin ki, tarih, gerçekte dünyanın (...) doğal yapısında belirmiş durumlar demek olan insanların "toplumsal yaşamları" konusunda bilgi vermektir.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Bana öyle gelir ki, insan, tarih içinde bir varlık değil, tarihin kendisidir.

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

Tarihin, kendisini değiştirdiklerini sanan insanları değiştirmek gibi bir alışkanlığı vardır.

Tarih insanı takip eder.

Çin Seddi'ne bak, büyük emeklerin ne kadar boşa gittiğini anlarsın.

Ve tarih göstermiştir ki; ahlak, Alpler'e tırmanmanın yolları gibi, durmadan "U" dönüşüyle karşılar insanı...

İlk insandan başlar hakikat tarihi, yani hakikatin bilinişi.

Aslında tarih yoktur, biyografi vardır.

Oysa, emek vermeden insanca bir yaşam elde edilemez.

İnsanın doğası olmaz; sahip olduğu bir şey varsa o da kendi tarihidir.

İnsanları anlamak için, tarihini bilmek gerekir.

Entelektüel çaba ve uğraş her zaman tarihin önündedir. Tarih çoğu zaman bu entelektüel çaba ve uğraşın boyutu, derinliği ve gücüne göre biçim alır.

Tarihi değiştirebilenler, ancak ve ancak insanın kendisi hakkındaki düşüncesini değiştirmeyi başarabilmiş olanlardır.

İnsan kılığına girmiş hayvansı ''yol arkadaşlarıyla'' çepeçevre sarılı yaşamak kaçınılmaz olduğu sürece yaptığımız her şey üfürükle yıkılacaktır.

İnsan tarihsel bir hayvandır.

Umutsuzluk içinde bile insan gülmeli.

İnsanın, güzel ve güçlü, kendi tarihinin akışına yön vermede hâkimiyet kurduğu ve bu tarihin sınırsız mutluluk ve neşenin ufuklarına aktığı bu parıldayan gelecek için mücadele vereceğim.