Tanrı'ya tek bir dua ettim: "Düşmanlarımı komik duruma düşür!" O da kabul etti.

Başlangıçta Tanrı gökleri ve yeri yarattı. . . Sonra "Bırakın ışık olsun" dedi. Yani tüm evreni karanlıkta yaptı! Bu ne kadar iyi? O çok parlak.

Gerçekten dua etmem, çünkü Tanrı'nın canını sıkmak istemem.

İnsanoğlunun duaları hep mucizeler içindir. Her türlü dua aslında şuna indirgenebilir: Yüce Tanrım, lütfen iki kere ikinin dört etmemesini sağla...

Ben yaratıcı Tanrı'nın dergâhına çok dualar ettim! Ama mademki isteğim yerine gelmiyor, duayı ne yapayım?

Bana romantik diye diye asabi yaptılar beni.

Tanrı'yı bulmak kolaydır. Bu birkaç hayalle hallolabilir. Sıkıyorsa siz pazar günü açık bir muslukçu bulun.

Daha geçen hafta dilimi elektrikli daktilonun merdanesine kaptırmışken Tanrı'ya nasıl inanayım?

Eğer Tanrı varsa, umarım iyi de bir mazereti vardır.

Dindar bir insanın bu Tanrı’ya dua etmesi boşuna demektir. Dua işe yarasaydı etkileri nesnel olarak gözlemlenirdi. Gözlemlenmiyor ama.

Felsefe yapma, felsefe yapma!

İşim düşmedikçe kendime bile uğramıyorum.

Benim fikrim beni ilgilendirmez

Ateistlerin orgazma ulaşırken adını haykıracakları kimseleri yoktur.

CHP, İşçi Partisi, TKP ve ÖDP birleşse; Perinçek, Muharrem İnce ve bir Atatürk heykeli eş başkan olsalar; onlar da rahatlayacak, biz de.

İnsanlar milyoner olduğumu söylüyorlar, ama bu doğru değil. Ben sadece milyonları harcıyorum.

Senin tanrın en iyi tanrı. Hatta, senin tanrın tek tanrı. Diğer bütün tanrılar saçma, hayal ürünü, saçmalık. Ama seninki değil, seninki gerçek.

Tanrı her şeyi biliyorsa, ihtiyaçlarımız konusunda onu uyarıp neden dualarımızla yoruyoruz? Her yerdeyse, neden onun için tapınaklar inşa ediyoruz?

Ya duvar kâğıdı gidiyor, ya da ben.

Mutsuz insanın en büyük avuntusudur dua, Tanrı'ya yakarınca daha bir güçlü hisseder kendini.