Eylülist Rejim, en büyük ve en kolay başarısını sanat ve edebiyat alanında kazandı. Çok kısa bir zamanda ve gerekli fiyatın binde birini bile ödemeden, Türk sanatının sorunsalını, biçemini, biçimini, baş aktör ve aktrislerini değiştirmede .ok büyük başarı elde etti.

Mizah diye bir yazı türü yoktur. Yazı türü romandır, öyküdür, köşe yazılarıdır, anılardır. Mektup bile bir yazı türüdür de, mizah bir yazı türü değildir. Tür olsaydı tekniği olurdu.

Şiir hakkında konuşmak, biraz da sıradan ve cahil insanların sohbetlerine benziyor.

Şiir, bizim insan yanımız.

Yüz kelimelik bir şiirde yüz tane güzellik arayan vardır. Halbuki bin kelimelik bir şiir bile bir tek güzellik için yazılır.

Büyük ozanların hepsini de sevmek boynumun borcu değil ya!

Bir eleştirmen bir kitabı veya bir oyunu oluşturamaz veya onu yok edemez. Halkın kendisi son karar vericidir. Hesaba kattıkları kendi görüşleridir. Her şeyin sonunda ise son test gerçeğin kendisidir.

Çoğu çağdaş yazar yazdıklarından çok içerler.

Bir şiir tanesi, bir asırlık mevsim için yeterlidir.

Modern şairler mürekkeplerine çok fazla su karıştırıyor.

Şiirin özü kuvvettir.

Zevk için okunurdu şiir. Tatlı, kaygan sözcükler, iyi yağlanmış değirmen taşları gibi birbirini sürüklerdi.

Şiir zaruridir. Keşke niçin olduğunu bilebilseydim...

Edebiyatın tanrılar tapınağına ihtiyacı yoktur.

Şiirlerde bayağılık ne insanlar, ne tanrılar ne de kitap satıcıları tarafından hoş karşılanmaz.

Bir kitap okursam ve bu tüm vücudumu o kadar soğuk yapar ki hiçbir ateş beni asla ısıtamaz, bunun şiir olduğunu bilirim.

Bugünün şiiri mümkün olduğu kadar eskiye atıflarla ilerlemelidir.

Eleştiri, edebiyat ve sanat eserlerinin güzelliklerini, çirkinliklerini ortaya çıkaran bir bilimdir.

Bir kitapla peygamber olunuyor da şair niye olunmasın...

İsrael'i devlet olmuş bir konspirasyon olarak tarif edebilirim.