İşlerin doğru düzgün yürümesi için şehrin halkına edepli bir başkan lazımdır.

İdareciler edepli olmadıkları zaman hem kendi işleri hem de idareleri altında bulunanların işleri bozulur.

Edep, devlet başkanları ve benzeri kişilerin tabiatına yerleşince bunu neticesi olarak iyilikler çoğalır, bunlar iyi olarak görülüp beğenilir. Böylece halk da bunların gerçek olduğuna inanır ve iyiliklerin kabulünde birleşir. İşte istenen istikamet budur.

Ülkenin ihtiyacı olan şey daha temiz beyinler.

Korku içinde olan toplumları, kıt zekalı, gözü dönmüş kimseler yönetir.

Din ahlaktır, ahlak olmadan toplum olamayacağına göre, dinsiz tolum da olamayacak, ancak din siyasete alet olursa insanlar canavarlaşır.

Hırsızlık babadan evlada geçer. Evlattan babaya değil. Dolayısıyla yönetimlerde hırsızlık, yukarıdaki üst yöneticilerden alttaki yöneticilere, oradan da halka yansır.

Halk gerçeği fark edemez, yapabildiği tek şey yöneticilerin kendilerine söylediklerini tekrarlamaktır.

Kendini idare etmesini bilmeyenler, kendi yurttaşlarını yönetmek iddiasında bulunamazlar.

Politika, insanları kendilerini ilgilendiren işlerden alıkoyma sanatıdır.

İnsanlar hayalleriyle idare edilirler.

Din sıradan insanları sessiz tutmak için mükemmel bir şeydir.

Ahlakın olmadığı yerde kanun işe yaramaz.

Bakanlarımın ne kadar konuştuğu önemli değil, yeter ki dediğimi yapsınlar.

Hükümetimiz ... bütün insanlara örneğiyle öğretiyor.

Küçükler ot gibidir, büyükler ise rüzgâr: rüzgâr ne yöne eserse, otlar o yöne eğilir.

Her sınıf yönetmeye uygun değildir.

Hayatları ne yazık ki anlayışı kıt birtakım insanlar tarafından yönlendirilmektedir.

Demokrasi bireysel cehaletlerin ortak aklına dair hazin bir inançtır.

Kitleler her zaman karakterleriyle yönetilir.