Silahların gürültüsü, yasaların sesini boğar.

Savaşta yasalar susar.

Fethetme hakkının hiçbir ciddi temeli yoktur ve ancak en kuvvetlinin hakkı olarak tanınmıştır.

Yasalar örümcek ağına benzer, ancak küçük sinekleri yakalar. Büyük sinekler, gözünün önünde onu delip geçer.

Savaşta yasalar susar.

Adaletin bittiği yerde anarşi başlar.

Yasalara her zaman uymalısın, sadece seni yakaladıklarında değil...

Tanrı, kral ve toprak uğruna açılan savaşların haddi hesabı yoktu.

Sadece birkaç tane yasaları vardır, çünkü fazla yasaya ihtiyaç duymazlar. Ciltler dolusu yorumlu ve açıklamalı yasası olan diğer ülkeleri ayıplarlar; onlara göre insanları kimsenin okuyamayacağı kadar karmaşık yasalara uymaya zorlamak mantıksızdır.

Ne kadar yüksekte olursan ol, yasalar senden de yüksektir.

Savaşlardan daha güçlüdür aşk.

Güçlü olanın güçsüzü maddi manevi tanklarla, tüfeklerle acımasızca ezip geçtiği, hukukun -ama sana, bana amcamın kızı Süheyla’ya göre değil, evrensel kriterlere göre hukukun- üstünlüğü olmadığından gücünü, dolayısı ile mezalimini, Allah yarattı demeden artırdığı bir düzenden söz ediyoruz.

Kılıcımız parladıkça düşmanın gözü ondan ayrılıp bizi göremez. Ama Allah esirgesin, bir gün paslanır da yaltırıklanmazsa düşman bizi görmek değil, bir de tepeden bakar.

Bir şeyi başkan yaptığında, bu yasadışı olmadığı anlamına gelir.

İnsanın hükümranlığı, savaşın hükümranlığı olmasın sakın?

Yasa, adalet duygusunu geliştireceği yerde bozdu.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Bir devIetin yıkıIışıyIa birIikte yasaIarı da çoğaIır.

Bir zorba, ne zaman düşman ülkeyi işgalle veya anlaşmayla sustursa ve artık düşmandan korkacak bir şey kalmasa, tekrar bir başka savaşı başlatmalıdır ki insanlar bir lidere ihtiyaç duysun.

Savaş devlet adamının oyunu.