En korkulacak an zafer anıdır.

En büyük tehlike zaferin eşiğinde durur.

Yaa demek şu futbol sahası kadar alanı 20 filo ancak koruyor da bizim koca İstanbul'u korumaya 1.5 filo yeter diyorsunuz ha!

Akıllılar dövüşmeden kazanırlar, cahiller kazanmak için dövüşürler.

Yerini vaktinde terk etmeyi bilmek, gerçek olgunluktur.

Irak’ta savaşa girme ve Saddam Hüseyin’i devirme kararı 10 yıllık başbakanlık süremde aldığım en zor, en önemli ve en acı karardı. Bu karar nedeniyle bugün bütün sorumluluğu, herhangi bir istisna veya mazeret olmaksızın kabul ediyorum.

Irak'ın işgaline bugün olsa yine katılırdım.

Kötü bir barış, savaştan daha berbattır.

Stefan Zweig, insanın yıldızının nasıl parlayacağını şöyle yazdı: "Tek bir evet, tek bir hayır; bir anlık erken davranma ya da bir anlık geç harekete geçme; bu anı, yüzlerce kuşak da geçse asla geri getiremez ve bu yitirilen an bireylerin ve ulusların yaşamını ve hatta bütün bir insanlığın yazgısını belirler."

Kılıcımız parladıkça düşmanın gözü ondan ayrılıp bizi göremez. Ama Allah esirgesin, bir gün paslanır da yaltırıklanmazsa düşman bizi görmek değil, bir de tepeden bakar.

Şimdi çok erken, yarın ise çok geç.

Kötü bir barış, savaştan daha berbattır.

En korkulacak an zafer anıdır.

Ukrayna’daki savaş, Türkiye’yle ilişkilere stratejik bir bakış açısıyla yaklaşmak gerektiğini ortaya koymuştur.

Önleyici savaşa girmek ölüm korkusuyla intihara teşebbüs etmek gibidir.

Elini verirsen kolun gider. Hakkari giderse İstanbul gider!

Oyun içinde oyun.

Verdiğiniz her küçük kararın bir sonraki karar üzerinde etkisi vardır.

Birkaç gün içerisinde önce Hankendi ardından Askeran ve Ağdere’yi kaybedecektik. Bu şehirler kaybedildiğinde 20 bin Ermeni asker ve subayı, Azerbaycan ordusunun çemberinde kalacaktı ve Kelbecer ile Kaşatag’ın düşüşü kaçınılmaz olacaktı.

Kavga ederken silahınızı seçmek için duramazsınız.