Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Müzik, zamanı sindirmek için sahip olduğumuz en iyi araçtır.

İnsanları sevmekten daha gerçekten sanatsal bir şey olmadığını düşünüyorum.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Gerçek ve kurgu arasındaki fark? Kurgu hissettirmek zorundadır.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Yaratıcı olmak için kuşatılmamışlık duygusuna sahip olmak gerekir.

Tiyatrolar hiçbir zaman ölmez. Malzemesi insan olan bir sanat dalı nasıl ölebilir. Duygu toplumdan uzaklaştığı zaman toplumun üretebilecekleri alan kalmaz.

Müzik, kötülüğü olmayan tek bedensel zevktir.

Yazarda gözyaşı yoksa, okuyucuda da gözyaşı olmaz. Yazarda sürpriz yoksa, okuyucuda da sürpriz olmayacaktır.

Şiir, dilin sınırlarını aşarak insanların kalbine dokunur.

Çünkü bir insan ancak kendi nesnel tutkularını bilir. Ve tesadüfen bir resimden tanıdık bir yüz çıktığı zaman bu ona büyük bir haz verir.

Şiir, bizim insan yanımız.

Bence müzik demek; duygu halleri yaratmak, içeriklere anlam yüklemektir.

Biz duygusuz yaşayamıyorsak filmlerimizin de duygulu olması gayet normal.

Şairlerin duygulu insanlar olması şart değil. Olabilir de olmayabilir de. Ama şairler düşünceli insanlardır.

İyi bir yazar, insanî duyguların evrensel oldugunu bilir ve bunları anlatır.

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Dinleyemeyecek kadar üzgün olduğum zamanların dışında, müzik benim tesellim olmuştur.

Ah, resim yaparken insan hep biraz aşıktır aslında. Bana hep insan resme içindeki aşık bir yanı döküyor gibi gelir.