Benim özüm insan'dır.

Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Sende o var bu var, falan dedi var, falan anlattı var, peki sende senden ne var Mevlana?

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Gerçeklik için geçerli olan mutluluk için de geçerlidir: Kişi ona sahip olmaz, onun içinde olur.

Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

İnsanlar artık ve ancak içlerinde kendileri olmadığında güzeller.

Kendi içinde var olmaya çalışan, kendini bir şey zanneden ama çaktırmayan biriyim.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Düşünüyorum, öyleyse varım.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Ben benliğimle ortamımın toplamıyım.

Kolum yukarı kalkar olgusunu kolumu yukarı kaldırırım olgusundan çıkarırsak geriye ne kalır? İnsan kalır.

Ben her nesneyle nesnel olarak karşılaşır, ama ben'le karşılaşmaz.

Gerçek benim değişmeyen parçamdır.

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Birdik, tektik, insandık, sadece insan… Şimdi de öyleyiz… Sadece insan.