"Zira ki ziyan ortada bilmem ne kazandık?" Sakın bu soruyu politika ödenekçileri ile resmî araba ve konaklara kurulmuş olanlara sormaya kalkışmayın. "Kör müsün?" deyiverirler.

Vatan, millet derken bir bakarsınız eski hırsızlar yine yerlerini almışlar. Bir tür oyun. Tefeci bezirgan, finans kapital ortaklığının indi bindi oyunu.

Olur mu böyle olur mu?  Kardeş kardeşi vurur mu?  Kahrolası diktatörler,  Bu vatan size kalır mı?

Halkın yararından söz edenler, aslında kendi çıkarlarından başka bir şey düşünmezler.

Parti adamları her zaman düpedüz bir düşmandan daha farklı bir arkadaştan nefret ederler.

Partiler ya ister istemez, ya işlerine gelerek softalara göz yumarlarsa. Biz softalardan çok çekmişiz.

Kendi çıkarlarını korumak isteyenler önce "sistem elden gidiyor, rejim tehlikede" derler.

Siyasi sloganlar, siyasi  gerçeklikten daha uzun ömürlüdür.

Savaş, devlet adamının oyunu, rahibin zevkini, avukatın şakasını, işe alınmış suikastçının ticaretidir.

Politika, insanları kendilerini ilgilendiren işlerden alıkoyma sanatıdır.

Neler yapmadık şu vatan için! Kimimiz öldük; Kimimiz nutuk söyledik.

Politika para yerine insanların ortaya sürüldüğü bir oyundur.

İhtilallerde iki çeşit insan vardır: İhtilali yapanlar ve ihtilalden çıkar sağlayanlar.

Beyinsizlik sadece politika mesleğinde özür sayılmaz.

Eğer kurucularının kazançlı çıkma olasılığı varsa, hiçbir rasyonel merci diktatörlüğe karşı bir yargıda bulunamaz.

Devrim yapmak için devrimci bir parti olması gerekir.

Benim fikrim, kanaatim şudur ki, dost da, düşman da dinlesin ki, bu memleketin efendisi Türk'tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır.

Bir hükümet nüfuzunu kötüye kullanmadığı ve adaleti çıkarlarına hiçbir vakit feda etmediği zaman takdire değerdir.

Devrimci bir işçi partisininse üyelerine sunacak hiçbir şeyi yoktur: ne makam/mansıp ne maddesel avantajlar.

Bütün politik tutumlar ya korumayı ya da değişimi amaçlar.