Devlet, halkın ne babasıdır, ne hocasıdır, ne vasisidir, ne lalasıdır.

Bey memleket ve kanunu siyaset ile düzene koyar; halk hareketini onun siyasetine bakarak tanzim eder.

Halkın yararından söz edenler, aslında kendi çıkarlarından başka bir şey düşünmezler.

Halk devletten korktuğunda, tiranlık vardır. Devlet halktan korktuğunda, özgürlük vardır.

Halkı disiplin ve barış içinde tutmak isteyen kurucularının dine dair getirdiği kuralların kabul görmesi için bunların kendilerinden değil de bir tanrıdan ya da insan üstü bir varlıktan kaynaklandığı sanısını yaymışlardır.

Devletin sonu halkın mutluluğudur.

Devlet ne kadar yozlaşmışsa, o kadar çok kanun olur.

Halk gerçeği fark edemez, yapabildiği tek şey yöneticilerin kendilerine söylediklerini tekrarlamaktır.

Devlet işleri, devlet içinde idare edenlerle idare edilenlerin yönetime katılmasıyla gerçekleşir.

Cumhuriyet yalnızca filozof bir kralla ve çoğunluğun ihtiyaçlarını karşılayacak bilgelikle yönetilebilir.

Devlet, beylik demegojilerle geveze bir ihtiyar durumuna düşürülemez. Mülkün esas sahibi olan halk tarafından da başıboş bırakılamaz.

Demokrasi halkın, halk tarafından, halk için sopalanmasıdır.

Yönetim ne halkındır, ne halk tarafından yapılır, ne de halk içindir.

Herhangi bir hükümetin veya siyasi yapının yönetimi altındaki “özgürlük” bunun özgürlükle ne ilgisi var?

Halkların tabiatını iyi tanımak için hükümdar, hükümdarınkini tanımak için halk olmak lazımdır.

Kötü yönetimler kötü oldukları için, iyilerse kısa ömürlü oldukları için kusurludur.

Türkler, devlet yıkmakta ve devlet kurmakta birinci sınıf üstadlardır.

En iyi devlet nedir? Bize kendimizi yönetmemizi öğretendir.

Egemenlik hangi nedenlerden ötürü başkasına bağlanamazsa yine aynı nedenlerden ötürü bölünemez. Çünkü irade ya geneldir ya değildir. Ya halkın tümünün iradesidir ya da sadece bir bölüğünün.

Baskı yönetimi için, dinin himayesi, halkın elem ve galeyanına karşı zayıf bir kuşatmadır.