Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?

Bir gazetede bulunabilecek tek güvenilir bilgi, reklamlardır.

Bir eser olarak insan iyi bir imzadır.

1984'te doğru olan George Orwell miydi?

Ne yazık ki reklam kurbanıyız.

Mayo reklamı şehvet sömürüsüdür.

Bir milletin ideallerini reklamlara bakarak anlayamazsınız.

Mehmet Ali Erbil, Çarkıfelek'te Afyonlu vatandaşa sordu: “Tarladan topladığınız haşhaşı ne yapıyorsunuz?” Köylü vatandaş gayet safça yanıt verdi: “Ne bileyim işte, ilaç yapıyorlar, eroin yapıyorlar…”

Mükemmel reklam benim için hayattaki en güzel şeydir.

Kalıcı reklam başarısı diye bir şey yoktur.

Ben reklamcılığın en önemli tehlikelerinden birinin insanları yanlış yerlere yönlendirmekten çok sıkıntıdan öldürmek olduğunu düşünenlerdenim.

İyi reklam sadece bilginin sirkülasyonunu sağlamaz. Bu akla tutku ve inanç katar.

Reklamcılık insanlara "İşte elimizde bu var. İşte size ne yapacağı. İşte onu almanın yolları." der.

İyi ama gösterilmemiş reklam, satış yaptırmaz.

Bizi vurduğumuz ilk notadan itibaren anlarsın ki, bu budur.

Ben her şeyden önce gazeteciyim. Bir gazetecinin bir markanın reklamını yapmasını etik bulmuyorum.

Televizyonda filmleri kesen reklamlar kuşkusuz toplum ahlakına hakarettir.

Okul, şirkete olduğu gibi ihtiyacınız olduğuna inanmanızı sağlayan reklam ajansıdır.

Halk, reklamcılığın çoğunun sırf aldatmaktan ibaret olduğunu bilip de uyanık bulunsa dünyayı zarara sokan bu sanat korkunç bir halde bu kadar ilerleyemezdi.

Bir programın jeneriği o programın ruhunu yansıtır. Zaten bir jenerik programın karakteristik özelliği oldu mu, onu değiştirmek zor.