Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

Her zaman sadece tek bir gerçeklik vardır.

Bulutlarda olan çarpışma, sağır biri tarafından sadece yıldırım, kör biri tarafında ise sadece gök gürültüsü olarak algılanır.

Bu gözün tek kusuru, gerektiğinden fazla görüyor olması.

Dünya bizi sadece kendimizi gördüğümüz gibi görebilir.

Gerçek renkler inceliklidir. Seçebilmek için daha açık bir görüş ister.

Sanatını icra eden her sanatçının belli miktarda cazibesi, albenisi vardır. İnsanlar sanatçıları kafalarında kurarlar, onları belli kalıplara sokarlar ister istemez. O sanatçıya ulaştıklarında belki akıllarındaki kişi yok oluverir ve o kişi yepyeni bir kişi olarak doğuverir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Eğer algı kapıları temizlenseydi, her şey insana, olduğu gibi görünürdü; sonsuz.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Sahnelemek, bir şeyin, başka bir şey gibi görünmesini sağlamaktır.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.