Yapılana kadar her şey teorik olarak imkansızdır.

Benim felsefem şu: Oku, düşün, uygula, neticelendir. Benim zamanımda nice arkadaşım vardı; çok okurlardı, kütüphaneleri vardı, hep 10 alırlardı. Şimdi sefilleri oynuyorlar. Okumak lazım; ancak düşünmek, uygulamak ve neticelendirmek de lazım. Sadece kitapların arasından bakılan dünya, hayat değildir. Kitapların arasının dışındaki dünya eşittir başarı. Pratik önemli, girişimci bunu yakalamıştır. Siz de böyle yapın.

Felsefe bir yaşam eylemidir.

Pratik, teori değildir. Teori, tek tek pratikten çok ötedir. Teorinin geçerli sayılabilmesi için kendisine tıpa tıp uyan bir pratik bile gerekli değildir.

Yapamayanların, yalnızca vaaz edenlerin yerine YAPABİLENLER gelecek!

Şunun veya bunun bana uymadığını söylersem protesto etmiş olurum. Direniş ise bana uymayan şeylerin olmasına meydan vermemem demektir.

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Yapabileceğimiz şeyleri yapmaya başlarsak, kendimizi hayretler içinde bırakacak sonuçlar alırız.

Bir zamanlar miadını doldurmuş gibi görünen felsefe bugün hâlâ yaşıyor çünkü onu gerçekleştirme fırsatı kaçırıldı.

Benim ayinim düşünüp yapmaktır. Benim dinim insan gibi yaşamaktır.

Yapamayan açıklar, çoğu teorisyen kötü pratik sahibidir.

Yapabilirsin, yapmalısın ve başlayacak kadar cesursan, yaparsın.

Konuşma, eylemlerin hayalidir.

Cesaret etmek: devrimlerin sırrı budur.

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

Başarının kapısı dışa doğru açılır, içe değil.

Hayatta sadece iki şeye sahip olabilirsin, sebepler ve sonuçlar. Nedenler sayılmaz.

Özgürlük, bilginin paylaşılması/genişlemesi başarının, kişiselliğin ötesinde şeyler. Kişisel başarı yanlış değil ama etkisi sınırlanmış, eğer gerektiği kadarını elde ettiyseniz hala bunun için açlık duymak ayıp, tabii doğruluk, güzellik ve adalet için durum tam tersi.

Yeteneklerini kullanarak başarılı olan insanlarla bir sorunum yok, sadece başarının en üst hedef olmadığını düşünüyorum.

Orada durup suya bakarak denizi aşamazsın.