Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Çok kaybettim ve çok öğrendim.

Okudukça, yüce dağların üstünden aşan yolları öğrendim.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Öğrenmek güzel şeydir.

Düşünmeden öğrenmek faydasız, öğrenmeden düşünmek tehlikelidir.

Öğretmek, iki kere öğrenmek demektir.

Yeni bir şey öğrenmek için, dün aldığınız yolu takip edin.

Yaşam, hemen her gün eğitiyor insanı.

Öğrenmekten başka mutluluk duyumsamıyorum.

Tecrübe acımasız bir öğretmen olabilir. Ama öğrenirsin. Hem de öyle bir öğrenirsin ki!

Elbette acı çekerek insan çok şey öğrenir. Ne yazık ki, acı çekmek öğrendiklerimizden yararlanacak güç bırakmaz bizde. Bir şeyi sadece bilmek, hiçten de az bir şeydir.

Genç insan, önce dol ki sonra rahatça taşabilesin.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

Öğrendiğim her şeyin bana öğretildiğini sanmayın. Bir çok şeyi kendi göbeğimi kendim keserek öğrendim. Hatta en sağlam bilgilerimin doğrudan bana öğretilenler değil, kendi içimden keşfettiklerim olduğuna inanıyorum.

Faydalı ile faydasızı ayırdedebilenler, bilgi sahibi olanlardır.

Ben herşeyi bilmem ama; her gün yeni birşey öğrenirim .

Bilginin geliştirilmesindeki ilerlemenın kapsamı sınırsızdır.

Hayatın macerası öğrenmektir.