İyi ki külot giymeyi unutmamışım.

Mehmet Ali Erbil, Çarkıfelek'te Afyonlu vatandaşa sordu: “Tarladan topladığınız haşhaşı ne yapıyorsunuz?” Köylü vatandaş gayet safça yanıt verdi: “Ne bileyim işte, ilaç yapıyorlar, eroin yapıyorlar…”

Belki aptalca ama bunu sormalıyım. Eşcinsel misin?

— O yaşta isyan olur mu?

— Kaç yaşına kadar sürecek isyanınız?

— Sizin içinizde ne var şeytan mı?

Gazete mi çıkaracaksınız?

Siz ne dersiniz” dedi, “Sizce ben kimim?

Gel sen ne çektiğimi bir de bana sor,
Nerde nasıl yaşarım bir de bana sor,
Evlerin ışıkları bir bir yanarken,
Bendeki karanlığı gel de bana sor.

Ahmaklar gibi televizyon seyrediyoruz. Birçok ahmak bize yalanları, alçaklıkları yutturmaya çalışıyor.

Köylüleri niçin öldürmeliyiz?

Kalktım yürüdüm elimdeki çaresiz soruyla. İnsan neden hep sona bırakır kendini?

Televizyon diktatörlüğü imkansız kıldı ama demokrasiyi de çekilmez hale getirdi.

Benim ve 16 arkadaşımın parasını versinler. Istakoz bacağı, yengeç, karides yediğimiz yok. Hamsi ucuzken hamsi, palamut ucuzken palamut yeriz. Ağlamıyorum. Allah'ıma, rabbime bin şükür. Hamdolsun. Bizden kötü durumda olanlar da vardır ama ben 83 milyon kişinin tiyatrodan ve televizyondan tanıdığı bildiği ben, bunu hak etmedim.

Bütün cevaplarınıza karşı sorularım var.

Aşk cevaptır, ama siz cevabı beklerken, seks birkaç güzel ve ilginç soruya yol açar.

Liman üstündeki gökyüzü, ölü bir kanala ayarlanmış renkli bir televizyondu.

Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

Yanlış soruların doğru cevapları yoktur.

Pek çok nedenle, bugün henüz 'daraltılmış' bir dünyada yaşamakta olduğumuzu düşünmeye eğilimliyim. Ve bu daraltma, gerçek anlamıyla teknolojiler tarafından gerçekleştirilmiş bulunuyor televizyon ile genel salaklaşma halinin, bilgisayar ile bir tür otizmin, iletişim kolaylıklarıyla.