Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir...

Size değil duygularınıza dokunan adamları sevin.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Sığ suları en hafif rüzgârlar bile coşturabiliyor. Derin denizleri ise ancak derin sevdalar..

Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi, korkuyu siler atar. Çünkü korku cezalandırılma düşüncesinden ileri gelir. Korkan kişi, sevgide yetkin kılınmış değildir. Biz seviyoruz. Çünkü önce o bizi sevdi.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Bizi sevenlere verdiğimiz endişelerle, korkularla onları yavaş yavaş öldürürüz!

İnsan zeka karşısında eğilir ama şefkat karşısında diz çöker.

Korkmak utanç verici bir şey.

İnsanları sevmekten daha gerçekten sanatsal bir şey olmadığını düşünüyorum.

Sevmenin öncesi acımaktır, çünkü ilişki önce duyulması kolay duygularla başlar.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

Korkunun olmadığı yerde cesaret olmaz.

Benliği yoracak kadar nesne düşkünlüğü gösteren, içinde nesneden yana korku doğurarak kendini durdurmak zorunda kalır.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

İnsan sevince aptallaşır.

İnsanlar, sevdikleri birine zarar vermekten, korktukları birine zarar vermekten daha az çekinirler..

En çok korktuğum fakat en çok sevdiğim yer olan sahneye ilerlerken arenada beni bekleyenlerin coşkusu bana da işler. Sahneye çıktığımda artık Yunus, sahneye kadar beni geçiren arkadaşım olarak kalır ve beni Sago’ya teslim eder.

Ölmeyi ve kelimenin tam anlamıyla ölmeyi öğrenmeliyiz. Sonun korkusu tüm sevgisizliğin kaynağıdır.

İyilik vicdanımızdan gelen ve değdiği herkesi sevgi ve iyilikle dolduran bir duygudur.