Kimseler âşık değil mi bu şehirde? Kimseler, bir meydanın kanepesinde kimseyi beklemeyecek mi, yüzünü bir dakika görmek için kimsenin?

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

İzmirli olmak dişi olmaktır doğuştan!

Yalnızca içteki yakındır; başka her şey uzak.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi; Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır. Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi: Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde.

İki şey var; ancak ölümle unutulur, anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü.

Yalnızlık, hiçbir yere ait olmama duygusu.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Sineklidağ burası,
Şehre tepeden bakar,
Ama şehir ırakta,
Masallardaki kadar.

Kaldırımlar güzel. Ama bir de üzerinde yürüyen şu insanlar olmasa!

Sadece bizim gibi insanların yapabileceği ve düşünebileceği şeyler var, değil mi?

Kendi dışınızda hiçbir şey size yer yurt olamaz.

Anlaşılan şu ki, ortalama insan için büyük bir gruba ait olmamanın hissi kadar dayanılmaz bir his yok.

Ben kimseyim! Sen kimsin? Sen de hiç kimse misin?

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Büyük şehirlere bağlanma, öyle bir şehre yerleş ki, küçük olsun fakat bizim olsun. sokaklarında tanımadık yüz, ensesine şamar atmayacağın kimse dolaşmasın. her ağacına elin, her karış toprağına terin değsin. ve kuytu evlerden birindesenden habersiz ölenler olmasın.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

Tekelli düzenin millet bilincinden kaynaklanan aidiyet duygularını erozyona uğrattığı kesindir. Tekelli düzenin, hem agnostik yapısı, hem bireyi edilgen hale getirmesi ve hem de yeni parçalı iktidarlar yaratması açısından feodal düzenle, kapitalizm açısından çok daha fazla, benzerlik kurduğunu düşünüyorum.