Felsefe, inanılanın inanılmaya değer olup olmadığını araştırmaktır.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Aşkın değil. Bilgi,

İnanç insana söylenmiş olan şeylerin kabul edilmesi değildir.

Dünyada bilinen tüm tanrısal inançları inceledim ve hepsi masallara ve mitolojilere dayanıyor.

Tanrı'nın varlığını bile büyük bir cesaretle sorgulayın.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Araştırmak ise imansızlığa sevkeder. Ben araştırdım ve imansızım!

Bana kalırsa, hayatı yaşanılır kılmak için dinlere ihtiyaç olduğuna inanmak bir hatadır.

Eğer bir adam herhangi bir dini öğretinin öne sürdüğü tüm saçmalıkları sorgulamaksızın kabul ediyor ve hatta bunlar arasındaki çelişkileri görmezden geliyorsa, o zaman bu adamın zekasından şüphe edebiliriz.

Her türlü dogmatizme ve bağnazlığa karşı olan felsefenin, dostlarından çok düşmanları olmuştur. Niçin böyledir? Çünkü gerçeğin hasbi araştırılmasından, aklın bitmeyen sorgulamasından korkanlar vardır.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Felsefe ve din aynı akılda tehlikesizce evrimleşebilir mi?

Ateist olmak için gerekli kalp iyiliği ve zihin kudreti, ancak on binde bir insanda görülür.

Tanrı eğer bizden bir şey yapmamızı istiyorsa, bu dileğini belirtirken daha açık olmalıdır. Aklı başında insanlar, bunu yapana kadar ona önem vermeyeceklerdir.

İnanç en kolay yolu izleyen herhangi bir olgudan farksızdır.

Gerçeklik. Ne kavram ama…

Eğer aklımız ermeyecekse neden anlamaya uğraşalım?

İnanç insanın aklıyla vardığı bir şey değil.

Tanrı denen acaip ve hayal mahsulü varlık, kesinlikle, gerçekten ve herkesin önünde ilan ediyorum ki sana en ufak bir inancım yok. Ve bunun da nedeni gayet mükemmel: dünyadaki hiçbir şeyin akla yatkınlığına kanıt olmadığı saçma bir varoluşa beni ikna edecek hiçbir şey bulamıyorum.