Ne kadar çok kanun, o kadar az adalet.

"Bir yasa yapılırken, o yasayı delmek üzere kurnazlık da harekete geçer."

Adalet kanunlarda bulunmaz. O vicdanımızın içerisindedir.

Sadece birkaç tane yasaları vardır, çünkü fazla yasaya ihtiyaç duymazlar. Ciltler dolusu yorumlu ve açıklamalı yasası olan diğer ülkeleri ayıplarlar; onlara göre insanları kimsenin okuyamayacağı kadar karmaşık yasalara uymaya zorlamak mantıksızdır.

Ne kadar yüksekte olursan ol, yasalar senden de yüksektir.

Kanunlar kendilerini sosyal servete sahip bulanlar tarafından yapıldığından, yalnızca dindar bir sahtekarlık olarak kalır.

Yasa, adalet duygusunu geliştireceği yerde bozdu.

Kanunları severim faydalıdırlar, ama uygulanmadıklarında işe yaramazlar.

Eğer yasalara saygı gösterilmesini istiyorsak, önce saygı duyulacak yasalar yapılması lazımdır.

Suç bulaşıcıdır ... eğer hükümet bir hukukçu haline gelirse, yasaya saygısızlık doğurur.

Yasaya saygı duymayı arzu edersek, önce yasayı saygın hale getirmeliyiz.

Mevcut yasalar hukuku temsil etmez.

Yasa kalkanı altında ve adalet adına işlenenden daha büyük bir tiranlık yoktur.

İyi yasalar daha iyisini getirirler; kötü olanlarsa daha kötülerini.

Yasa yoksa ne suç vardır ne ceza.

Bütün bu kitaplar bana ne öğretir bilir misiniz? Yasa başka şey, hak, adalet başka şey.

Kanunu şehirliler yapar, hepsi şehirli olan hâkimler onu tatbik eder, yine hepsi şehirli olan avukatlar izah eder. Böyle olunca, bir köylü hakkını nasıl elde edebilir?

Kanunların birçok lastikli yerleri vardır. Bu öyle bir kuvvettir ki onu ellerinde kullananlar lazım olunca onu istedikleri gibi eğip bükülmek ustalığına sahiptirler.

Kanunları sadece yargıçlar biliyorsa, o memlekette hukuk yok demektir.

Yasalar insanı bir zerrecik olsun daha adil hale getirmedi. Hatta yasalara duyulan saygı nedeniyle, iyi niyetli insanlar bile her gün adaletsizliğin aleti oluyor.