Eleştiriden korkuyorsan bir şey söyleme, bir şey yapma, bir şey olma!

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Nefret eylemde bulunma gücünü kısıtlar.

Her şeyden çok anlam yokluğundan korkuyorum.

Eğer ki hayat kâle alınır ve hiçliğe tercih edilebilecek bir şey olsaydı, o zaman hayatın çıkış kapısı bu denli korkunç bekçiler olan, ölüm ve ölüm korkusu tarafından tutulmazdı. Ama bu korkunç hayata, olduğu bu korkunç haliyle kim dayanabilirdi ki, ölüme giden yol bu derece dehşet verici olmasa? Kim katlanabilirdi ölüm düşüncesine? Kim katlanabilirdi yaşamaya, eğer ki ölüm yolu tatlı olsa! Yine de iyi olan bir şey var ki, o da hayatın ötesini herkesin bir gün göreceğidir.

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.

Siz gereğinden fazla düşünüyorsunuz. Ama yalnızca düşünmek olmaz ki! Yola koyulursak korkularımız tümden kaybolur gider.

Bir kereliğine de olsa korkusuzca harekete geçelim.

En korkulu anlarında bile ümidini kırma, unutma ki iliklerin en lezzetlisi en sert kemikte bulunur.

Kısa bir süredir korkmuyorum, belki de bunun nedeni sonunda doğru şeyi yapmakta olduğumdur.

Daima yapmaktan korktuğun şeyi yap.

Tembeller tarih yapamaz: Tarihe boyun eğerler!

İnsan varoluşunun içinde yatan olasılıklardan bir şeyler hissetmeden var olabileceğimizden korkmaya ihtiyacımız var.

Oldı sermâye-i hayret bana bîm-i ümmîd / Bilmem eyleyecek girye midür hande midür.

Bizler hep umut ve korkunun köleleriyiz!

Dünyada yapılmış olan her şey umutla yapılmıştır.

Kolum yukarı kalkar olgusunu kolumu yukarı kaldırırım olgusundan çıkarırsak geriye ne kalır? İnsan kalır.

Yalnız olmak demek ölüme yönelik alıştırmalar yapmak demektir.

Bu pis dünyada en azından biz kendi köşemizi temizliyorduk...

Karanlığa söveceğine, bir mum yak.