Konuşmadığım için değil, konuştuğum için pişman olurum.

Az konuşmaktan nadiren, çok konuşmaktan ise çoğunlukla pişman oluruz.

Gözüm ağladıkça gamzelerim gülmemekte. Ruhum yıpranmadıkça kalemim hareket etmemekte. Nefesle inşa ettiğim sözüm kulaklarına borçtur; şeytan güvendiklerimi gömdü, lan ne iştir?

Dil ateştir, biraz suyla söndürülmesi mümkündür. Tırnaklarını aşındıran, çözemediğin bu kör düğümdür. Üzgünümdür hayli vesselâm. Vuslatım gelmez mihman. Beklerim... Gurbetteyim ne edeyim?

Sözün bıraktığı etki bulaşıcıdır. Bulaştırmak istersin.

Zamanında çok büyük konuştum. “Salak mıyım? Niye albüm yapayım?” dedim. Tükürdüğümü en güzel şekliyle yalıyorum.

Nasıl da çabuk geçti o günler,
Koştum peşinden yetişemedim.
Güzel bir söz vardı dilimde,
Çok istedim, söyleyemedim.

Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak!

Keleci (sözü) bilen kişiünüñ yüzini ak ede bir söz. Sözi bişürüp deyenüñ işini sağ ede bir söz Söz ola kese savaşı, söz ola bitüre başı Söz ola agulu (zehirli) aşı bal ile yağ ede bir söz.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

İnsanlara anlattığım şeylerin, insanların işine geldiği gibi anladığını öğrendiğim günden beri; susuyorum.

Yüzer gezer konuşmalar yapamam, çünkü içlerinden hangilerinin katılaşacağını bilemem.

Söz insana düşüncesini gizlesin diye verilmiştir.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Doğru da olsa sert söz insanı yaralar.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Akıllı olan, sohbet sırasında ne hakkında konuştuğundan ziyade kiminle konuştuğunu düşünerek hareket edecektir. Bunu yaptığı takdirde sonradan pişman olacağı hiçbir şey söylemeyeceğinden emindir.

Sonra oturup hüngür hüngür ağlasam. Boş geçirdiğim, bağırmadığım, sustuğum günlere.