Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Doğruları konuşmak için, en az iki kişi gerekir. Biri doğru söyleyen, biri doğru anlayan... 14 Haziran 2011

Bir çocuğa "yalan söyleme" demeyin, "doğruyu söyle" deyin.

Yanlış insanlara doğruyu anlatmaya çalışmanın bir anlamı yok.

Bütün düşündüklerinin saçma ve haksız olduğunu yüzlerine vurursanız, elbet dinlemezler sizi. Dikine değil, yanlamasına gideceksiniz. Doğruyu yerinde ve ustalıkla söyleyeceksiniz. Çabalarınız iyilik getirmese bile, kötülüğün azalmasını sağlar hiç değilse.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Sözcükler saatler gibidir; en kötüsü hiç yoktan iyidir, en iyisi pek doğru değildir.

Her sözün doğru olmalı; fakat her doğruyu söylemek, doğru değil.

Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

İyinin kanundan korkmasına gerek yoktur.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

Kadınlar sessiz erkekleri sever. Onların kendilerini dinlediklerini sanırlar.