Çok mu konuşuyorum? Çok konuşuyorum. Düşünüyorum konuşuyorum. Keşke diyorum Düşünsem de konuşmasaydım. Budur bekledikleri.

Hep böyledir. Yanlış insanlar öğretir, yalnız insan olmayı..

Çoğu insanlar gibi düşünmeden konuşsaydım kimse bir şey demeyecekti; ama ben düşündüğümü söylemeye kalktım.

Belki de insanlar kendi kendilerine düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

Deha, kendisinin hiç kimseden öğrenmediği şeyi, insanlığın ondan öğrendiği insandır.

"Ne söyleyeyim?" diye düşünmek, "Niçin söyledim?" diye düşünmekten hayırlıdır.

Yalnızken toplum içinde olduğumuzdan daha mutluyuz. Bunun nedeni yalnızken olup bitenleri düşünmemiz, toplum içinde ise insanları düşünmeye mecbur olmamız değil mi?

Nasıl düşüneceğini bilmek, sadece ne düşüneceğini bilenlerin çok daha ötesinde olmanı sağlayacaktır.

Okumak; okuduğumuzu bize mal eden düşünmedir.

Düşün, hayal et! O minik çocukları düşle. Birbirinden bir şeyler kapmaya çalışan minik zihinler.

İnsan konuştuğu için düşünmez. İnsan var olduğu için düşünür.

Sessizlik, ekseriyetle, karşılaştığım insanlardan daha fazla şey öğretiyor bana.

Manzaradan değildi cam kenarını sevmesi. Yanında bir kişinin az olması demekti. Öğreniyordu Derda... Ne kadar az, o kadar iyi...

Yalanlamak ve reddetmek için okuma! İnanmak ve her şeyi kabullenmek için de okuma! Konuşmak ve nutuk çekmek için de okuma! Tartmak, kıyaslamak ve düşünmek için oku!

Sürekli çabalamak ve sık sık hata yapmak dehaya giden basamaklardır.

Düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.

Düşünmeden okumak, hazmetmeden yemeğe benzer.

Konuşamamak yalnızlık duygumu derinleştiriyor, beni içime döndürüyor.

Çeneni çalıştırmadan önce, kafanın motorlarının çalışıp çalışmadığını kontrol et!