İnsan her zaman kendisini kitleden ve onu oluşturanlardan korumasını bilmelidir.

Sen başkalarını örnek alma, sen örnek alınacak bir insan ol.

Herkesten daha iyi yapabileceğimiz bir şey var: Kendimiz olabiliriz.

Düşünceler bireyseldir. Toplum düşünmez, sadece yargılar.

Kesinlikle yeni olan bir düşünce insanların pek ender karşılaştıkları bir şeydir.

Düşüncemi korumadığım yerde mutluluk yoktur.

Kendisine özgü bir yargı oluşturmak pek az kişinin ayrıcalığıdır; bunlar dışında kalan dünyayı otorite ve örnek yönlendirir; onlar başkalarının gözleri ile görür, başkalarının kulakları ile duyarlar.

Düşünebilen pek az sayıda insan vardır yine de herkes bir düşüncesi olmasını ister. Ancak diğerleri tarafından hazırlanmış olanları aldığında kişinin onları kendisine uyarlamasından başka elinde kalan şey nedir?

Sahip olamadıklarının peşine kaç kez takıldı düşüncen? Tahminimce aklın bilinmez kişiler tarafından kirâlık.

Eğer yoksa fikir yönetilirsin ve başkalarının yönlerine karışırsın, işte o zaman başkalaşırsın.

Sürekli başkalarının yaptıklarını okursanız, onların düşündükleri gibi düşünürsünüz.

Son tahlilde hiçbir şey, kendi zihnimiz kadar kutsal değildir.

Ben alıntıları sevmem, bana sen ne bildiğini söyle.

Zihin tıpkı kalabalık gibidir; düşünceler bireylerdir. Ve düşünceler sürekli orada oldukları için sürecin maddi olduğunu düşünüyorsun. Her bir düşünceyi bırak ve en sonunda hiçbir şey kalmaz. Zihin diye bir şey yoktur, sadece düşünce vardır.

Başkalarının düşüncelerine göre hareket edeceksek kendi düşüncelerimizin ne anlamı kalır.

Özgürlük ancak düşünen kişi için gereklidir.

Dünyada söylenilmedik söz yoktur derler.

Bağımlılıktan daha zararlı bir "gerçek" yoktur.

Zamanımızın gerçek bireyleri, kitle kültürünün kof, şişkin kişilikleri değil, ele geçmemek ve ezilmemek için direnirken acının ve alçalışın cehennemlerinden geçmiş fedailerdir.

Acayip şeyler, acayip düşüncelerden doğar...