Helâlin adı kaldı, onu gören yok; Haramsa kapışıldı, hala doyan yok!...

Bütün zenginliğin bir avuç açgözlü insanın elinde bulunduğu ve çoğunluğun sefalet içinde yaşadığı bir toplumda kimse mutlu olamaz.

Ey saçma ve cani rekabet!

Biz halk olarak, birbirimizle rekabetten başka, suçlu arayıp parmak göstermekten başka pek birşey yapamamışız.

Açgözlülük büyüklüğün yerini alınca şefkat ve anlayışa da yer kalmadı.

Eve bir an önce varıp güzelse bir an önce kahrolmak, mahvolmak, şayet güzel değilse biraz teselli bulmak için çılgın bir arzu duyarken...

Ancak ağabeyi kendinden evvel ölürse, ağabeyinin kendinden evvel toprağa verildiğini öğrenirse belki de biraz sükûn bulacak, kendisi iyi kötü yaşarken toprakta toprak olmuş bir ölüyü artık belki de pek kıskanmayacaktı...

Tüm insanlar kendilerinin üstündeki sınıfın yaşam tarzına sahip olmak isterler; bu hırs beraberinde yalnızca kötülük getirebilir.

Kıskançlık, kinleri ateşler, cinayetleri körüklerse de kadınların köleliğine, alçaltılmasına kadar gitmezdi.

Yaşamayı bildin mi insanlar seni kıskanırlar, kudururlar. Bilmedin mi seni hor görürüler.

Paran olsa senin de yapacağın şey paran olmadığı için bir nefret objesine dönüşüyor.

Hiç bir yasa, insanı, kendisi ile rekabete zorlayamaz.

Dünyaya gerçek bir dahi geldiğinde, onu şu işaretten tanıyabiliriz; bütün ahmaklar ona karşı birleşmişlerdir.

Rekabet ortamında biri hep kaybeder.

Şansa inanmak durumundayız. Aksi halde sevmediklerimizin başarısını nasıl açıklayabiliriz ki?

Okul, eğitimi bir rekabet nesnesi olarak tanımlar.

Refah sahibi olmak fazla para kazanmaktan değil, bacanağınızdan daha fazla para kazanmaktan geçiyor.

Sosyalizmin çöküşünden sonra kapitalizm rakipsiz kaldı. Bu olağandışı durum onun açgözlülüğünü ve her şeyden önce intihara meyilli gücünü açığa çıkardı. Artık her şeyin ve herkesin adil bir oyun olduğuna inanılıyor.

Ne garip.. Kazanmak insanlara yetmiyor; diğerlerinin kaybettiğini de görmek istiyorlar.

Bu dünyanın işlerinde, yalnızca yoksulluk kıskançlıktan yoksundur.