Kısacık bir ana sığan gülümseme bir hafızada ömür boyu yaşayabilir.

Hiç kimse de gülümsediği için yoksul düşmez.

Güzel anılar akla nadir gelir, ama kötü anılar akıldan hiç çıkmaz.

Her şey iyiydi eskiden; güler yüzlü ve dostçaydı her şey.

Sıcak bir gülümseme evrensel iyilik dilidir.

Mutluluk, bilinç susuncaya değin, belleğinden avuntu çıkarabilenlere özgü olsa gerek.

Erkekler unutarak yaşar, kadınlarsa anılarıyla.

İyilik belki unutulur ama ölmez. Kötülük ölür ama unutulmaz.

Üzgün insan çevresindekileri mutlu etmek için elinden geleni yapan insandır. Çünkü kendisi kıymetsiz olmanın nasıl bir duygu olduğunu bilir ve başka insanlar da bunu yaşasın istemez.

Tanımadığınız insanların gözlerine bakın ve gülümseyerek " Merhaba" deyin.

Cenazelerde herkes ağlar ama yüzün bir gülerken, gülüşünü bir buçuk yapacak insanlara her zaman ihtiyaç duymaz mısın?

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

Birine yardım edeceğiniz zaman, bundan dolayı mutlu olun, çünkü Allah o kişinin duasına sizin aracılığınızla cevap veriyor.

Bir günde en büyük güzellik başkasının suratında yarattığın tebessüm olabilir.

Hiç kimse kötüyü kötü olduğu için seçmez, iyiyi, mutluluğu ararken düşer bu yanlışa.

Eskiden bildiğimiz yerler, kendilerini kolaylık olsun diye yerleştirdiğimiz mekanlar alemine ait değillerdir sadece. O zamanlarki hayatımızı oluşturan, birbirine bitişik izlenimlerin ince bir dilimidirler; belirli bir görütünün hatırası, belirli bir anın özleminden ibarettir; ve evler, yollar, caddeler de, heyhat, seneler gibi ucup giderler.

Geçmişteki şeyleri hatırlamak, onları olduğu gibi hatırlamak anlamına gelmeyebilir.

Çiçekler her zaman insanları daha iyi, daha mutlu ve daha yardımsever yapar.

Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.