Erdemli insanlar, kötü insanların gerçek hayatta yaptıklarını kendi hayal dünyalarında yaşamakla yetinen kimselerdir.

İftira erdemi bile sarartıp, soldurur.

İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir.

Edebini kaybeden kimse kötülükten zevk alır.

Bir insan tanrıların varlığına hiç inanmasa da, eğer aynı zamanda dürüst bir mizacı varsa, böyle kişiler insanlardaki kötülükten nefret eder; yanlışlıklara karşı olan nefretleri, onları yanlış işler yapmaktan uzaklaştırır; haksızlıktan kaçınırlar ve namuslu yaşarlar.

Erdem kılığına girmemiş, ondan destek almamış kötülük var mı.

İkiyüzlülük kötülüğün erdeme saygısıdır.

Yükün dürüstlükse, gücün düşer belki, fakat başın hiç düşmez.

Yalnızlık, kötü arkadaştan hayırlıdır.

Var mı dünyada günah işlemeyen, söyle! Yaşanır mı hiç günah işlemeden söyle; Bana kötü deyip kötülük edeceksen, Yüce Tanrı, ne farkın kalır benden, söyle.

İftira yamyamlıktan daha kötüdür.

Tabiatta ruh sakatlığından başka sakatlık yoktur. Kötü kalpten başkasına çirkin denilmez. Fazilet güzelliktir; fakat güzel kötülükler şeytanın süslediği baş sandıklardır.

Dünyanın en iyi insanlarının bile kötülük yaptığı olur, en kötüler niye sürekli kötülük yapsınlar ki?

Acaba bütün insanların içinde yuvalanmış bir kötü nokta mı var?

Zalim bir akla sahip erdemli bir kişi kadar nahoş bir şey yoktur.

İyilik, kötüyü hayal edebilir, ama kötülük, iyiyi hayal edemez.

İyi olmak kolaydır, zor olan adil olmaktır.

Şeytan bir kardeşi bana yakınsa nasıl alabilir?

Menfaat karşılığı yapılan iyilik, iyilik değildir. İyilik, sebep ve netice zincirinin dışındadır.

Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.