Bugün böyle, yarın öyle olmanı istemem. Neysen o ol; ama tam ol, yarım değil!

Damla biraz daha küçük veya büyük olamayacağı gibi ben de biraz daha şöyle biraz daha böyle olamam.

Tek bir tutkusu vardı: Tüm yaşamı boyunca; gerçekte ne ise, o olarak kalmak; kendi kişiliğini salt bir ay, ya da bir yıl süreyle değil, ama ömrünün sonuna dek yitirmemek.

İnatçıyız.

Oysaki insan önce kendi kişiliğiyle barışık olmalı. Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

En dayanıklı şeyler kişisel özelliklerdir.

Ben kendim gibiyim, herkes de kendisi kadardır.

Olduğum kişiden başka hiçbir izlenim oluşturmayı tasarlamam.

Ancak yaşamını öyküleştirebilenin benlik değeri yükselir.

“Suat Derviş’e verilen ‘titr’e acıyoruz deniliyor. Ben ne kontesim, ne düşes, ne kraliçe, ne profesör... Ben muharririm. Ona ilişemezsiniz, bunu bana kimse babasının kesesinden rüşvet, iane, sadaka veya taltif makamında vermedi. On altı yaşından beri tam on altı sene çalışarak onu kazandım. Hem de nasıl çalışarak.”

İktidardaki insanlara yalakalık etmeyi aklınızdan geçiriyorsanız, kişiliğinizi cehenneme mahkum etmişsiniz demektir.

Ümitsizliğin en derin biçimi, kendisi olmaktansa başkası olmayı seçmektir.

Kendin ol. Bundan daha iyisi yok.

Yanlış bir görüşü geri almak onu savunmaktan daha çok kişilik gerektirir.

Kim olduğunu bilen bir kişi, başkalarının inançları tarafından tehdit edilmez.

Bir adam, gün boyunca düşündüklerinin toplamıdır.

Küçük bir çocukken annem bana şöyle demişti: "Eğer asker olursan general olacaksın, rahip olursan Papalığa yükseleceksin." Ama ben ressam oldum ve Picasso olarak kaldım...

Geçtiğin her yolun toplamı sensin; geçeceğin her yol da sana benzeyecek.

Bana dikkatinizi neye ayırdığınızı söyleyin, size kim olduğunuzu söyleyeyim.

Mavi gözlü bir devin asaleti var kanımda, bu yüzden de ezilirsin karakterimin yanında.