İnsan tabiatına aykırıdır, insan tabiatı bu dünyaya yönelik mutluluk ister. Dünyasını mükemmelleştirmeyen insan kim olursa olsun mutsuzdur. Dünyevi mutluluk, başarı ve ahlakın temelidir. Dünya mutluluğunu by-pass eden herhangi bir düşünce, din, rejim, insanlığa zarar verir.

Dünyanın en iyi insanlarının bile kötülük yaptığı olur, en kötüler niye sürekli kötülük yapsınlar ki?

Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.

İyi insanda kötü söz kalmaz.

İyi görüp beğenen yani düzgün insan kanuna sarılır.

İyi insanlar nereye giderse cennet orası olur...

Mutluluğa en büyük engel insanın bencilliğidir. Önce insan kendini anlamalı, insan kendi bencilliğini yenmeli. Kendine hayrı dokunmayanın başkasına hayrı dokunmaz.

Çiçekler her zaman insanları daha iyi, daha mutlu ve daha yardımsever yapar.

İnançlı insanı iyi bir insandan daha değerli gören tüm öğretiler sahtedir.

İnsanlar mutluluklarını başkalarının şanssızlığı üzerine kurarak yaşamamalı.

Bencillik, başkalarının mutluluğu pahasına şeytanlıktır.

Gerçekten mutlu olanlar, iyi insanlardır.

Hiçbir şey insan kadar yükselemez ve onun kadar da alçalamaz.

Her insan, yapmadığı tüm iyiliklerden suçludur.

En büyük sayıda insana en büyük mutluluğu veren eylem en iyidir.

En büyük iyilikler bilinmeden yapılır.

İnsanlar niçin böyle yaşıyorlardı? Niçin bazıları iyi bazıları kötüydü? Niye bazıları mutlu, bazıları mutsuz?

'Adamı olmak' veya 'adamı sayılmak' hukuk, ekonomi ve ahlak cephelerinde temel ilke halindedir. Böyle olunca 'insan', çok daha asalak, fiziksel olarak çok daha yağlı, daha az becerili, duygusuz, güvensiz ve ufuksuz bir yaratığa dönüşüyor.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Güneş, hem kötü, hem de iyi insanların üstünde parlar.