Açlıktan ölen her çocuğun katilleri vardır. İhtiyacından çok tüketerek sınıf atlamaya çalışanlarda suç.

Biz burada açlıktan ölürken, sen nasıl adam olacaksın?

Açların boyun büktüğü memlekette, Kişi özgürlükten laf etmemeli.

Kapitalist sistem; verimsiz, müsrif, akıldışı ve adaletsizdir.

Milyonlarca insan açlıktan, veremden ölüyor. Halkın uyanması lazım. Devrim yapılmalı.

Toklar açların haklarını yiyorlar.

Hangi ülkede hangi çocuğun kaç lokma ekmek yiyeceğine, servet sahiplerinin bir araya geldikleri kahvaltılarda ve yemeklerde karar verilir.

Hayat hiç de adil değildir. Dünyanın her yerinde doğar doğmaz açlık çeken milyonlarca çocuk var. Sinek gibi ölen çocuklar… Dünya böyle bir yer işte.

En kötü isyanları, geç kalan karınlar doğurur.

Soğuk nefesleri, boğuk baktı gözleri. Neler gördü toyken, aç yattı dünya tokken. Mutluluğu azaldı çokken...

İşin en kötü yanı, çocukların niye aç kaldıklarını anlayacak durumda olmamaları.

Karnını doyuranlar, Açlara seslenip gelecek güzel günlerden bahsediyor.

Vermek, almaktan daha büyük mutluluktur.

Din denince neden akıllarına hep "kadın ve içki" geliyor?! Bu ülkenin sorunu yolsuzluk, terör, tecavüz ve adaletsizlik değil mi?!

En yoksul halklar en zengin yöneticilerin emrindedirler. Geri kalmış ülkelerde köylü ilkel sabanı, ağa Cadillac'ı sürer. En lüks Avrupa mallarını tüketenlerle asker postalını ömür boyu giyenler aynı toplumun insanlarıdır. Kurtuluşları topraktan ayrılmalarına bağlı kişiler, bir avuç toprak için birbirlerini öldürürler. Ve daha bir yığın tutarsızlık

Doğuda ölen her çocuğun, annenin çığlığını İrlandalı bir turistin yumruğu kadar duyurmayan Medyanın vicdanına tükürmek haktır.

Keşke içki içenlere olan öfkeniz, bu yoksul milletin parası ile saltanat süren haramilere, çocuklara tecavüz eden sapıklara da olsaydı.

İnsanoğlunun açlığı çokluğundan değil, bokluğundandır.

Emeği tanımamak da onu sömürmektir.

Bugün dünyanın her yanında bunalım; eşitsizlikten, adaletsizlikten ve sömürüden üremektedir. Çağdaş insan bu gerçeği bildiği için yeryüzünün bunalımına şaşmaz; tersine bugün dünyada bunalım olmasaydı mutluluğumuz derinleşir; umutsuzluğumuz yoğunlaşırdı. Oysa ilerici insanın umudu gerçekçilikten kaynaklanmakta, savaşımına güç vermekte, mutluluğunun gerekçesini yaratmaktadır.