Hayatın iyi, uslu bir seyircisi olmaktansa hayatın içinde başarısız bir adam olmak bin kere daha iyidir. İyi bir boks seyircisi olmaktansa, kötü bir boksör olmayı göze almak daha iyidir.

Hayatın erken dönemlerinde birkaç başarısızlık yapmanın en büyük pratik faydası vardır.

İnsan, işine, işsiz kalıncaya kadar küfreder.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Şeylerin değerini ancak onları yitirdiğimizde anlarız.

Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam...

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

"Gerçek şarkılar"ın etkisi asla yadsınamaz, hayatın özel anları silinemez olur. Keder azalır, bazen özlem depreşir. Umut, heyecan, hatta bir günün seyri değişir farklı düşünce yapısına sahip insanlar bir ezgiyle bütünleşir.

Hayatımızın dokunduğu üzüntüler her yerde, ışıldayan bir neşe neşeyle geçip gidecek.

Yükselmek ile gülünç düşmek arasında ancak tek bir adım vardır.

İçinde bulunduğumuz mutluluğu bilemeyiz.Ancak ondan uzaklaşınca, mutluluk içinde yaşadığımızı anlarız.

Büyüklerin çocuklardan alacağı bir ders vardır; başarısızlığa uğramaktan utanmamak, toparlanıp bir daha denemek. Ama büyükler olarak bizim çoğumuz öylesine korkak, öylesine çekingen, öylesine 'temkinli' ve bu yüzden de öylesine içine kapanık ve öylesine yüreksiziz ki, birçok insanın başarısızlığa uğramasının nedeni işte bundan başka bir şey değildir. Orta yaşlıların pek çoğu başarısızlıktan kendilerini emekliye ayırmışlardır çoktan.

Bilinçle kavradığımız ve yaptığımız şeylerin, bireysel gelişimimizle hiçbir ilgisi olmayan gizli kalmış duygusal izlenimlere kıyasla hayatımız üzerindeki etkisi ne kadar az.

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Hayatta birilerine aşık olmanın farklı düzeyleri olduğunu anlarsınız ama herkes bunun inkâr edilemez, tarif edilemez olduğunu anlamayabilir... Bunu tarif edemem, bu tarif edilemez.

Hayatınızın bir noktasında başarısızlık kaçınılmazdır, ancak vazgeçmek affedilemez.

Tam zirveye ulaştım, dediği anda insan aniden tökezleyip düşebilir ve başladığı noktadan yeniden tırmanmaya koyulabilirdi.

Evlerden dışarıya adım atar atmaz, biri güler, diğeriyse ağlardı.

Zevk son derece hoş bir acıdan başka bir şey değildir.