Bana tevili kabil olmayan bir cümle getiriniz, sizi onunla idam edeyim.

Adalet kanunlarda bulunmaz. O vicdanımızın içerisindedir.

Kanunlar örümcek ağlarına benzer: Güçsüz ve hafif şeyler ona yakalanır; daha ağır olanlar ise onu parçalayıp geçer.

Güçlü olanın güçsüzü maddi manevi tanklarla, tüfeklerle acımasızca ezip geçtiği, hukukun -ama sana, bana amcamın kızı Süheyla’ya göre değil, evrensel kriterlere göre hukukun- üstünlüğü olmadığından gücünü, dolayısı ile mezalimini, Allah yarattı demeden artırdığı bir düzenden söz ediyoruz.

Kanunlar kendilerini sosyal servete sahip bulanlar tarafından yapıldığından, yalnızca dindar bir sahtekarlık olarak kalır.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Silahların gürültüsü, yasaların sesini boğar.

Kanunları severim faydalıdırlar, ama uygulanmadıklarında işe yaramazlar.

Güç ortaya çıkınca kanunlar zayıflar.

Hukukun kuvvetinin azaldığı yerde, kuvvetlinin hukuku geçerli olmaya başlar.

Ne kadar çok kanun, o kadar az adalet.

Yasalar örümcek ağına benzer, küçük sinekler ağa takılır kalır, büyük sinekler ağı deler geçer.

Adalet daima güçlüden yanadır.

Güce adalet kazandırmanın bir yolu her zaman bulunmuştur ama, adalete güç kazandırmanın bir yolunu bulmaya yaklaşan olmamıştır.

Kanunu şehirliler yapar, hepsi şehirli olan hâkimler onu tatbik eder, yine hepsi şehirli olan avukatlar izah eder. Böyle olunca, bir köylü hakkını nasıl elde edebilir?

Hukuk her şeyin kralıdır.

Kanunları sadece yargıçlar biliyorsa, o memlekette hukuk yok demektir.

Hak en kuvvetli olandadır ve kuvvetimizin hudutları bizim kanunumuzdur.

Savaşta yasalar susar.

Ne kadar çok kanun, o kadar az adalet.