Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

Dinlerin son zemini, insanın çocuksu çaresizliğidir.

Ne söylesem boş, ne söylesem anlatamam artık, iyisi susayım, bitireyim hikayemi.

İnsan dinin başlangıcı, insan dinin ortası ve insan dinin sonudur.

İnsan hayatın zorunlulukları, ümitsizlikleri, yorum kabul etmez müthiş gerçekleri içinde düşkün, ağlamaklı, çaresiz kaldığı zamanlarda dünyayı, ömrü anlayacak kadar kültürü,muhakeme gücü varsa her şeyi küçümseyen bir gözle görmeye çare arayan bir filozof kesilir.

Hayatın girdiğimiz her iki devresinde bir lâhza huzur aramak ne abes bir ümittir. Biçare hayvan, sahibinin azabından kurtuldu. Lâkin insanların işkencesinden kaçamadı.İnsan, insanın canavarlığından nereye iltica edebiliyor ki bu emniyetli yeri o aciz mahluk keşfedebilirsin.

Dünyanın sonu insanın yüreğinin içinde gelir.

Her şey bitti, artık çok geç.

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

Zaman kavramı kadar insanları şaşırtan ve onlara sonsuzluktaki kahredici çaresizliklerini derinden duyumsatan bir başka kavram daha yoktur.

İnsan bazı durumlarda hani ellerini nereye koyacağını bilemez ya, duyguların taşıyıcısı yürek de böyledir zaman zaman. İnsan bazen duygu yoğunluğu yaşar ve böylesi durumlarda yüreğini nereye koyacağını bilemez.

Gördüğün gibi yalnızım, hep yalnız...

Nefret, çaresizlerin tek silahıdır. Çünkü silah olarak beyin taşımak bunlara ağır gelir.

Kabullenmek, kendi mezarına toprak atmak gibidir bazen.

İnsan sorduğu sorunun yanlış olduğunu keşfedene kadar çözümü olmayan ve aynı zeminde sürekli tekrarlanan bir bilmece gibidir.

Dünya tablosu karşısında çaresiz ve yitik insanın teselli kaynağıdır şiir.

— O yaşta isyan olur mu?

— Kaç yaşına kadar sürecek isyanınız?

— Sizin içinizde ne var şeytan mı?