Erkekler güzel kadınları sever; ama kadınlar sevdiği erkekleri yakışıklı bulur.

Kadınsız bir erkek horozsuz bir tabanca gibidir; erkeği ateşleyen kadındır.

Kadın, erkeği kılıçsız zapt eder ve ipsiz bağlar.

En çok hayat gibi bir dengesi olan adamları ve ahiret gibi karanlığı ve aydınlığı bir arada tutan kadınları severim.

Erkek sevdiği zaman arzu yoktur; arzuladığı zaman ise, aşk yoktur.

Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Kadınlar sessiz erkekleri sever. Onların kendilerini dinlediklerini sanırlar.

Erkeğin arzusu kadın içindir, kadının arzusu ise erkeğin arzusudur.

Kuşkusuz bir kadının en sık tekrarladığı hata, bir erkeğin ona 'seni seviyorum' demesine inanmasıdır.

Uzun vadede hiçbir erkeği, bize hükmeden bir erkeği sevdiğimiz kadar sevemeyiz.

Bir kadının güzelliği, ancak sevmeye başladığı zaman meydana çıkar.

Erkekler bir kadını sevebilmek için ona saygı duyabilmelidirler.

Her erkek iki kadına aşık olur. Biri hayallerinde yarattığı diğeriyse henüz doğmamış olandır.

Kadınlar kendilerini sevenler için değil, onlara hükmedenler için can verirler.

Aşka inancını kaybetmiş her kadının arkasında, başarılı bir erkek vardır.

Cinsel aşk, sevilen kimsenin de sevmesini gerektirir; bu bakımdan, cinsel aşkta kadın erkeğe eşittir.

İlk sevdiklerinde kadınlar, âşıklarını severler, ötekilerde ise sevdikleri aşktır.

Kadının yetersizliğine ilişkin önyargı ve buna bağlı olarak erkeğin kendini beğenmişliği, her iki cinsiyet arasındaki uyumu sürekli bozarak inanılmayacak bir gerilimin doğmasına yol açar; ilgili gerilim, özellikle sevgi ilişkilerine de nüfuz ederek tüm mutluluk olanaklarını aralıksız tehdit altında tutar, hatta çok kez yok eder. Tüm aşk yaşamımızı zehirleyerek kurutup bir yangın yerine çevirir.

Kadınlar sevmedikleri adama hiç acımazlar.

Aslında tüm kadınlar tek bir koşulla sever: "bekledikleri tek koşul ise, sevdiklerinin onları koşulsuzca sevmeleridir.