Hiçbir şey aramıyorum. Şimdi kendimle ilgili o zaman anlamadığım birçok şeyi anlıyorum. Neler olduğunu anlamamı sağlıyor. O kadar yakın olanlar kadar emin değilim ama bunun anlamsızlığı beni korkutuyor.

Ölçüsüz isteklere kapılmış, kibirle başkalarını hor görmüş, zorbalıkla zaferler kazanmış, kalleşçe ihanet etmiş, namussuzca kazanç sağlamış, sınırsız bir açgözlülük göstermiş, utanmazca savurganlıklar yapmış kişi, kaçınılmaz olarak korkar kendi belleğinden.

Özgürlüğün tehlikelerinden ve karanlık yönlerinden korkmamalıyız.

Gelecek için korkmayın, geçmiş için ağlamayın.

Önleyici savaşa girmek ölüm korkusuyla intihara teşebbüs etmek gibidir.

İnsanlar tekrar tekrar mutsuzluklarını anlatıp duruyorlar. Hatta abartıyorlar bile, süslüyorlar, büyütüyorlar. Olduğundan daha kötüymüş gibi gösteriyorlar. Neden? Riske atacak hiçbir şeyin yok. Ama insanlar bilinene tanıdık olana yapışıp kalıyorlar. Tek bildikleri mutsuzluk bu onların hayatı. Kaybedecek bir şey yok ama kaybetmekten de çok korkuyorlar.

Evlilik ve bekarlık konusunda söylenmiş en akılcı söz şudur: “Hangisini seçersen seç, sonunda pişman olursun.”

Hayat üç buçukla dört arasındadır; ya üç buçuk atarsın ya da dört dörtlük yaşarsın...

Oldı sermâye-i hayret bana bîm-i ümmîd / Bilmem eyleyecek girye midür hande midür.

Yapraktan korkan ormanda gezintiye çıkmamalıdır...

En sonunda, sadece almadığımız riskler için pişman olacağız.

Kurttan korkuyorsanız ormana girmeyin.

Kurtlardan korkuyorsanız, ormandan uzak durun!

Rus ruletinin tamamıyla aynısıydı. Korku dürtüydü. Onlar için ilerlemek geri çekilmekten daima güvenliydi. Düşmana karşı ilerlersin ve mermi seni belki ıskalayabilir. Geri çekilirsen, yan çizersen, ihanet edersen mermi asla ıskalamaz.

Hata yapma korkusuyla suç işliyoruz.

Bazı insanlar ölmekten o kadar korkarlar ki asla yaşamaya başlamazlar.

Pişmanlık, yaptıklarımızdan duyulan acı değil, yaptıklarımızın sonucu olarak başımıza gelecekler karşı duyulan korkudur.

Çoğu insanın hayatlarını geçmişten pişmanlık ve gelecekten korkarak geçirdiği söylenir; bu nedenle, şimdiki zamanda neşe duyamazlar.

İnsanlar tekrar tekrar mutsuzluklarını anlatıp duruyorlar. Hatta abartıyorlar bile, süslüyorlar, büyütüyorlar. Olduğundan daha kötüymüş gibi gösteriyorlar. Neden? Riske atacak hiçbir şeyin yok. Ama insanlar bilinene tanıdık olana yapışıp kalıyorlar. Tek bildikleri mutsuzluk bu onların hayatı. Kaybedecek bir şey yok ama kaybetmekten de çok korkuyorlar.

Bir uçurumun kenarında yürürken düşme ihtimaliniz, korktuğunuz kadar artar.