Hayatı bu kılığa sokmak, insanlara da tanrılara da yakışmaz.

Anne karnındaki yumurtayla ilgilenen toplum, Doğan çocukların yüzüne bile bakmaz.

İnsan olarak birbirimizi sahiplenmek, birleşebilmek için uzaylıların dünyayı istila etmesi mi gerekir?

İnsanlar çok salak. İnsan olmaktan utanıyorum.

Bugünün insanı dünyanın meydana getirdiği en budala canlı varlıktır.

Ülkenizin halkından birçoğunun doğanın yeryüzünde yarattığı canlılar arasında, en kötü yaratıklar olduğuna inanıyorum.

Bazen "gezegenimiz evrenin tımarhanesi mi" diye düşünmeden edemiyorum.

Ben bu şehirde doğacak, Ben bu şehirde yaşayacak, Ben bu şehirde sürünecek adam değildim. Biliyordum bu şehir bana dardı, Biliyordum bu şehirde bir yığın, İnsan şeklinde hayvan vardı.

Rakamlardan başka bir şey olmayan bizler, kaynakları tüketmek için doğduk.

Din, insanlığın zührevi hastalığıdır.

Keşke dünyaya uzaylılar saldırsa, bizde birlik olsak.

Şu dünyada ipe sapa gelmez şeyler yapan insanların sayısı iyi şeyler yapan insanlardan çok çok daha fazla.

İnsaniyeti karaborsaya sürmüşler!

Başka yıldızlarda insan var mı bilmiyorum ama eğer varsa, dünyayı akıl hastanesi olarak kullandıklarından eminim.

Bir çocuk doğar doğmaz onun kafasıyla kalbini bir yığın saçmalıklar ve yalanlarla doldurmaya başlıyoruz. Kalbini değil de yumruklarını kullanması için elimizden geleni yapıyoruz. Bunun en büyük sorumluları da sapık din adamlarıyla, politikacılardır. İnsanları bunların ellerinden kurtarmak gerek.

Bu ülke merhametini lütfetmeden önce insana muhakkak diz çöktürür.

Bu gezegenin şöyle bir sorunu vardı - daha doğrusu eskiden vardı-: Üzerinde yaşayan halkın büyük bölümü çoğu zaman mutsuzdu. Bu sorun için pek çok çözüm önerilmişti, ama bunların çoğu genellikle yeşil renkli küçük kâğıt parçalarının hareketleriyle ilgiliydi. Bu tuhaftı, çünkü aslında mutsuz olanlar yeşil renkli küçük kâğıt parçaları değildi...

Tutarsız düzen toplumlarında hemen her çocuk öğretmenlerin ya da babanın kaprisine göre değişen bir eğitim görür.Bunun,saattan saata değişen her türlü çalışmaya çocuğu yönlendirmek isteyen doğanın öngördüğü eğitimle hiçbir ortak noktası yoktur.

Üzücü olan ise ancak çok az sayıda insanın gerçekten iyi insan olmasıdır.

Toplum; devrimcilere, akıllı ve inatçı şizofrenler olarak bakıyor. Hep hapse koyuyor ve fırsat buldukça başlarını vücutlarından ayırıyor.