Korkuların en kötüleri, açıklanamayanlarıdır.

Herkes bilir ki, bütün canlı varlıklarda açgözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur. İnsanda ise, bazen yalnız kendini beğenmişlikten gelir açgözlülük. Çünkü faydasız ve boş şeyleri gösterişle ortaya serip, başkalarından üstün geçinmeyi şanlı bir iş sayar insanlar.

İnsanoğlunu zaten açgözlü ve pisboğaz davranmaya iten de yoksunluk korkusu değil midir?

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

Korku dünyasında yaşıyoruz. İnsanın hayatı bugün aşındı ve korkudan acı çekti. Çünkü erkekleri aptalca davranmaya, düşüncesiz davranmaya, tehlikeli davranmaya iten korku ...

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Korktuğu ya da arzuladığı bir şeye herkes kolayca inanır.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

Korku içindeyken, bir görüntü yaratırız, sonra da Tanrı deriz o görüntüye.

Karanlık çok farklı korkuları tetikleyen bir unsur.

Düşünceler, duyguların çekim alanına girince bükülürler.

İnsanı bilinmeyenin dokunuşundan daha çok korkutan hiçbir şey yoktur.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

Nikah, sevginin tükeneceği korkusudur.Bu nedenle, sevgiyi tüketmedir.

Gözler dolmak içindir.

Bir şeye çok dikkat kesilip biraz korku veya stres duyduğumda kafamda hemen müzik çalmaya başlar. Sanki beni rahatlatacakmış gibi...

Korkuyorum, bir gün biri çıkıp ''Ey insanoğlu!'' diyecek ve kimse üstüne alınmayacak.

İnsan zeka karşısında eğilir ama şefkat karşısında diz çöker.

Korkmak utanç verici bir şey.

Melankoli mutsuz olma zevkidir.