Önce biz alışkanlıklarımızı oluştururuz, sonra da alışkanlıklarımız bizi oluşturur.

İnsan hayatının belli başlı kılavuzu alışkanlıktır.

Bir adama 'aptal' deseler de dayak atmasalar üzülür; ama 'akıllı' deyip de sonra onun parasını vermeseler, zevk alır!

Ben artık Türk, Kürt, Alevi, Sünni de değilim. Çünkü ben dünyaya gelirken anneme, babama mektup yazmadım, faks çekmedim, telefon etmedim. Ben çırılçıplak bir insan olarak geldim dünyaya.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...

İnsan alışkanlıklarıyla zincirlenmiştir.

Bana öyle gelir ki, insan, tarih içinde bir varlık değil, tarihin kendisidir.

Eğer nasıl yaşadığını biliyorsanız bir hayvanın her türlü davranışının bir insanınkine oranla çok daha "öngörülebilir" olduğu doğrudur. Ama belki de arada yalnızca bir derece farkı bulunuyor.

Herkese insan gibi davran fakat herkesi insan zannetme.

İnsanoğlu doğduğunda ve öldüğünde birbirine benzeyebilir, güldüğünde ve yürüdüğünde ama çok ayrılır.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Modern benlik; hurdalar, dogmalar, çocukluk anıları, gazete makaleleri, rastgele sözler, eski filmler, küçük zaferler, nefret ettiğimiz ve sevdiğimiz insanlardan oluşturduğumuz sallantılı bir binadır.

Demirtaş sadece Kürt değil. Demirtaş Türk'tür, Ermeni'dir, Alevi'dir, Sünni'dir. Demirtaş Roboski'de katledilendir. Soma'da vahşice öldürülendir. Demirtaş benim soy ismim değil, Karadeniz'de isyan türküleri söyleyendir. Trakya'da bize selam veren çiftçidir Demirtaş. Demirtaş sokakta katledilen kadındır. Demirtaş anaların o sevdalı yüreğidir. Demirtaş gençlerin ışıl ışıl gözleridir.

Bireysellik milliyetten bin kat daha fazla dikkate alınmayı hak eder.

; insanın, eşya ve hadiseler karşısındaki tavrıdır.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Bir kere başlarsan söylemeye yalan, onu bırakmaz ve yalanlar söylemeye kolay alışırsın.

İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.

İnsanın, kendi davranışlarının yasalarını idrak etmesi, özgürlüğünün bilincinde olması demektir.

Bir adam, gün boyunca düşündüklerinin toplamıdır.