Aslında insanlar hiç ummadıkları ve geleceğine inanmadıkları ölümü beklerler.

Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Pardösüsü olanlar kışı özlerdi. Ekmeği olanlar akşamı, uykusu olanlar geceyi beklerdi. Ölüm beni çağırıyor.

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

Hayal etmeyen bir insan toplumu olamazdı. İki hafta içinde öleceklerdi.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

Modern insan, neredeyse on binlerce yıl önce sahneye çıktığı andan itibaren, kadınlardan doğan, büyüyen ve yaşlanan, sonunda hareket etmeyi ve nefes alıp vermeyi kesen ve en sonunda da cansız kemiğe dönüşen fiziksel bir bedenden fazlası olduğuna dair bulanık bir kavrayış taşımış görünmektedir.

Eğer insanlar korku ve ölümden kurtulmak için illaki cennet değneğini kullanacak denli zayıfsa belki de ihtiyaçları olan, korku ve ölümdür.

Ümit, uyanık insanın rüyasıdır.

Hayallerimiz, toplumun bizden beklediklerinin ötesindeyse utancımız fazladır

Elleri kenetli insanlar ya ölümsüzlük hissi ya hayal kırıklığı yaşarlar.

Galiba ana yoldan ayrılınca biraz tuhaf evler görmeye hazırlıklı olmalısınız.

Son gününü görmeden, hiç kimseye mutluluğa ermiş demeyin.

İnsanlar nedense daha ziyade ne bulacaklarını tahmin ettikleri şeyleri araştırmayı tercih ediyorlar. Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır.

Hayallerimizin gerçek olacağı günler gelecektir.

Ölümden sonra yaşamın kesin bir kanıtı yoktur, ancak buna karşı herhangi bir kanıt yoktur. Yakında bilecek, peki neden bu konuda üzülmek?

İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.

İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.